dyniowski - blog nie tylko muzyczny

Cookies mixed by dyniowski

2010-02-02T10:57:00.004+01:00

Zaczął się luty, to ostatni dzwonek, by pożegnać poprzedni rok na tym blogu. Dlatego też z przyjemnością przedstawiam spontaniczny projekt - Cookies. Niedawno promowałem nasz Kartelowy mixtape, teraz czas na zdecydowanie bardziej niszowe wydawnictwo, za to od początku do końca moje. Cookies to 30 najprzyjemniejszych minut z 2009 roku - spójnie brzmiące, subiektywnie wybrane zwrotki zmiksowane w całość. Zapraszam do odsłuchu, nie trzeba nawet pobierać. Jak zwykle życzę jednego: smacznego!

Odsłuchaj lub pobierz Cookies mixed by dyniowski

Tede i Mrozu - wspólna płyta?

2010-01-21T18:24:00.005+01:00

Spokojnie, na razie to tylko moje pobożne życzenie. A szkoda. Ale od początku...

Nie będę hipokrytą - po wypuszczeniu singlowego "Miliony monet" byłem jednym z Nas wszystkich - pastwiącym się w zasadzie nad wszystkim - pełnym komicznych wstawek tekstem, plastikowym brzmieniem, postawą podszywania się pod rapera i miałkością całego przedsięwzięcia zrobienia wielkiego hitu. Tak to już jednak jest, że człowiek dostrzega pewne rzeczy dopiero z perspektywy czasu. Mrozu jak się okazało wcale nie uważa się za hip-hopowca, całkiem zwyczajnie podchodzi do robienia muzyki, a do tego nieźle śpiewa.

Nie przeoczył tego także będący na fali wznoszącej Tede. Pierwsza reakcja po zobaczeniu tracklisty "Note2" była zdecydowanie odrzucająca. Mrozu jednak świetnie się wpasował i ubarwił 2 numery, udowadniając mi (i pewnie wielu innym), że może warto podejść do niego na poważnie. Tede poszedł za ciosem i na grudniowy "A/H24/N2" również zaprosił wrocławskiego wokalistę. Wszystkie trzy utwory wyszły naprawdę świetnie i... liczę na więcej! Za Oceanem już dawno patent zapraszania gości tworzących r'n'b się sprawdził i jest praktykowany na codzień. W Polsce znowu Tede przeciera szlaki w tej materii.

Post ten to bardziej moje rozliczenie się z Mrozem (choć jego płyty solowej dalej nie przesłuchałem) niż poważny tekst. Ale z drugiej strony... Obu panom jak najbardziej jest razem po drodze, pojawiają się razem w mediach, powstają kolejne kawałki... Może jednak Tede wpadnie na ten sam pomysł co ja?

Poniżej ich wszystkie 3 wspólne numery.

Klipów dostawa część 6 specjalna: duety

2010-01-17T16:17:00.003+01:00

Już od paru dobrych tygodni na listach przebojów hula singiel Jaya z Alicią Keys. To skłoniło mnie do przypomnienia innych udanych duetów raperów z soulowymi (a nawet i popowymi) wokalistkami, zobrazowanych klipami. O zdecydowanie mniejszym komercyjnym potencjale, ale może właśnie dlatego tak chętnie do nich wracam. Smaczego!

Magazyn HipHop #63

2010-01-17T14:04:00.005+01:00

Z powodów, o których wspomniałem już na końcu poprzedniej notki mały poślizg w czasie. Magazyn HipHop #63 od ponad tygodnia na półkach w salonach prasowych na terenie kraju! O zawartości dowiecie się więcej z okładki.

Top10: Najlepsze rapowe płyty w USA 2009

2010-01-15T13:00:00.012+01:00

Odwrotnie niż w Polsce, w USA pod względem ilości dobrych albumów w tym roku zdecydowanie regres. Początkowo miałem spore problemy ze skompletowaniem mocnej dziesiątki. Ostatecznie oprócz tych z poniższego rankingu do zaledwie paru będę wracał, reszta W. Wyjątkiem w porównaniu do pozostałych rankingów będzie, również subiektywny (a jakże), wybór po jednym kawałku z danej płyty. Nie przedłużając, zapraszam na ostatnie i jednocześnie najważniejsze podsumowanie 2009 roku na łamach tego bloga.

10. Brother Ali - The Truth Is Here EP
"The Truth is here" początkowo w ogóle pominąłem. Niesłusznie. Klasyczne produkcje od Ant'a z Atmosphere znakomicie współgrają z będącym w świetnej formie Alim. Najciekawsze jest jednak to, że na epce podobno są same odrzuty z "Us", które wyszło pół roku później, a w moim odczuciu to krótkie wydawnictwo przewyższa longplaya.

9. Marco Polo & Torae - Double Barrel
W przypadku niewielu duetów mc/producent to ten drugi dzierży miano pierwszego w nazwie. Tak jest tylko w przypadku, gdy producent naprawdę gra pierwsze skrzypce. I ta reguła sprawdza się w przypadku "Double Barrel", choć Torae stara się jak może, by dotrzymać kroku. Boombap'owy ogień zaczyna się już w otwierającym album tytułowym bangerze i trzyma poziom aż do samego końca. Szkoda, że goście (Masta Ace, Sean Price) trochę poniżej poziomu.

8. La Coka Nostra - A Brand You Can Trust
Coraz głośniej mówi się o tym, że płyta została najbardziej doceniona w Polsce. Moja pierwsza reakcja na "A Brand You Can Trust" była bardzo pozytywna, potem mój entuzjazm (chyba nie tylko mój) systematycznie gasł, ale ostatecznie nie sposób nie docenić tego szalonego materiału. Koniec końców chętnie do niej wracam, a skrzyżowanie paru stylów robi spore wrażenie. Szkoda, że zabrakło mnie na ich Kempowym koncercie, musiał być szał.

7. Jay-Z - The Blueprint 3
Dla wielu rozczarowanie, dla mnie całkiem dobra płyta. Gdyby nie mały przesyt eksperymentów, trzeci Blueprint byłby jeszcze wyżej w moim rankingu. Początek jest świetny i naprawdę szkoda, że Jay trochę wystrzelał się na starcie, bo potem drugą część albumu ma się ochotę zwyczajnie wyłączyć. Po mocarnym singlu ludzie spodziewali się raczej innego materiału i dla wielu nieco plastikowe momentami brzmienie może być nie do zniesienia. Jestem zwolennikiem eksperymentów, ale nie w takiej ilości, no i raczej nie w momencie, gdy deklamuje się śmierć autotune'owi.

6. Ghostface Killah - Ghostdini: Wizard of Poetry in Emerald City
O tej płycie jest tak cicho, że początkowo nie wiedziałem w ogóle o jej istnieniu. Sięgnąłem po nią dopiero, gdy polecił ją Calak. I jak zwykle się nie mylił. Koncept i teksty są raczej proste i przystępne, co nie działa na plus, ale w połączeniu ze świetną muzyką opartą głównie na soulowych samplach, płyta zyskuje nowy wymiar. Sporo nastrojowego śpiewu (John Legend, Adrienne Bailon i przede wszystkim świetny Raheem "Radio" DeVaughn) dodaje uroku damsko-męskim przebojom głównego bohatera. Jestem zdecydowanie na tak.

5. Fashawn - Boy Meets World
Na początku kompletnie nie rozumiałem hype'u na tego kota. Mixtape na bitach Alchemista (!) tylko utwierdził mnie w swoim przekonaniu. Moją uwagę na pełnoprawny debiut Fashawna zwrócił singiel z Evidence'm. Potem dowiedziałem się, że za produkcję odpowiada Exile - ekstra! I choć całe "Boy Meets World" utrzymane jest raczej w innym klimacie aniżeli ów singiel, płyta bardzo przypadła mi do gustu. Fashawn dysponuje ciekawym flow, raz po raz rzucając dobre wersy, nie boi się nawet śpiewać. Pod tym względem przypomina mi trochę innego dżentelmena, ale na razie cii...

4. Tech N9ne - K.O.D.
To jedyna pozycja w rankingu, do której dodałem taką większą szczyptę obiektywizmu. Wszystko dlatego, że sam czuję, że jest to materiał, wobec którego przejść obojętnie nie sposób, płyta niemalże kompletna, a jednak niepotrafiąca mnie na dłużej zatrzymać przy sobie. Wszystko przez jej ciężki klimat. Tecca Nine posiada niewyobrażalny flow, jest niesamowicie płodnym artystą i jako jeden z nielicznych na scenie potrafi stworzyć długi, spójny materiał. To wszystko zostaje coraz mocniej docenione - jako niezależny artysta sprzedaje ogromne ilości swojego wydawnictwa. "K.O.D." zasłużył na co najmniej 4 lokatę.

3. Gift of Gab - Escape 2 Mars
W przypadku Fashawna oczekiwania miałem zerowe, zachęcił mnie singiel. Z Gabem było odwrotnie - oczekiwania spore, singiel mnie niemile zaskoczył. Na szczęście finalnie okazało się, że obie płyty są dobre, ba, więcej niż dobre! Ale o Gabie miało być. A co tu dużo mówić... Połówka Blackalicious to techniczny masakrator, dobry tekściarz i doskonały selektor bitów. A "Escape 2 Mars" zdecydowanie dorównuje cenionemu debiutowi.

2. Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx Part. II
Zaskoczenie? Pewnie tak, bo dla większości sequel debiutu Rae to bezapelacyjnie najlepsza rapowa płyta 2009 roku. Dla mnie o kroczek odrobinę lepszy był ktoś inny, ale o tym za chwilę. Charakter i klimat płyty nie mógł dla nikogo być zaskoczeniem - skoro to kontynuacja pierwszej części "Only Built 4 Cuban Linx", to płyta mogła być oparta na klasycznym, brudnym brzmieniu. Zresztą o czym my mówimy - J Dilla, Pete Rock, RZA, Marley Marl, Alchemist, Erick Sermon czy Dr Dre niech wystarczą za komentarz. Sam Raekwon nie jest wielce odkrywczy albo zaskakujący, ale swoim głosem i charyzmą, a także hordą gości na czele z Ghostface'm zamiata niesamowicie. Długi, równy i przede wszystkim bardzo dobry materiał.

1. Kid Cudi - Man On The Moon: The End Of The Day
A przyznanie tytułu płyty roku dla chłopaczka z Cleveland, będzie wg ortodoksyjnych fanów rapu zniewagą dla nich, a kompromitacją dla mnie. Wszak w niektórych środowiskach Kid Cudi to reprezentant homo-rapu. I niech sobie nawet Cudi będzie tym pedałkiem, faktem jest, że zabrał mnie w muzyczną podróż, z której długo nie chciałem wracać. Ten koleś jest na tyle odważny, by przy debiucie stworzyć tak inny materiał. Muzyki, która pojawia się na tym konceptualnym krążku nie sposób sklasyfikować. Sam Cudi sporo śpiewa, nieźle też rapuje, bawi się naprawdę dobrym flow ("Cudi Zone"!). Wielka szkoda, że przy wyborze dwóch pierwszych singli Cudi i jego wydawca najprawdopodobniej kierowali się tylko sukcesem komercyjnym, bo są to akurat słabsze momenty tej prześwieżej płyty.

Parę słów komentarza:
Po pierwsze:
przepraszam za obsuwę, w międzyczasie blog spał, gdyż nie chciałem przed zamknięciem tematu podsumowań robić innych wpisów, a że nadeszła już połowa miesiąca, zdałem sobie sprawę, że to już najwyższa pora na publikację ostatniego podsumowania.
Po drugie:
"w chuju mam to, co myśli ogół". Gołym okiem widać, że zestawienie jest bardzo podobne do tego stworzonego przez Bartkosa, które na pewno czytaliście. Mój ranking powstał jeszcze w 2009 roku, przed publikacją Dawida, a brakowało tylko opisać płyty i wrzucić to na bloga. Nie chciałem jednak po jego publikacji zmieniać swojego w celu uniknięcia podejrzeń i robić coś wbrew sobie. To absolutnie nie moja wina, że niektóre pozycje wręcz idealnie się pokrywają. Peace.

Top10: Najlepsze polskie rapowe płyty 2009

2010-01-05T19:10:00.020+01:00

Zawsze znajdą się malkontenci, ale albo taką już mam naturę, że zawsze patrzę na jaśniejszą stronę medalu, albo polski rap naprawdę da się lubić. Próbowałem sobie przypomnieć kiedy ostatni raz 12 miesięcy było tak obfite w dobre produkcje i nie udało mi się. Tym optymistycznym wstępem zapraszam do zapoznania się z subiektywnym rankingiem dziesięciu najlepszych rapowych płyt 2009 roku w Polsce.

10. Sobota - Sobotaż
Pomimo 30 lat na karku, Sobota zadebiutował dopiero na scenie. A właściwie wjechał na nią z buta. "Sobotaż" to przebojowy materiał, a takich zdecydowanie brakuje na polskim rynku. Nie ulega wątpliwości, że ogromna w tym zasługa producenta - Matheo. Na zmajstrowanych przez niego nowoczesnych bitach wyjątkowo pewnie poczyna sobie nasz agresywny i charyzmatyczny gospodarz. Na pierwszy rzut oka jest to pozycja jakich wiele, a poruszane przez Sobotę tematy są dość konwencjonalne, ale podane przez duet w zupełnie nowatorski sposób.

9. Rychu Peja Solufka - Na Serio
Podejrzewam, że Peja zaskoczył nie tylko swoich fanów, ale i przeciwników. W warstwie lirycznej słychać dojrzałość (szkoda, że tylko w tekstach) i pokorę, co nie znaczy wcale, że płyta jest spokojna... Przekazanie odpowiedzialności za stronę muzyczną w ręce duetu WhiteHouse to najlepsza możliwa decyzja. O warstwie technicznej nie ma się co rozpisywać, pod tym względem Peja już dawno jest w czołówce. To wszystko razem sprawia, że dostaliśmy naprawdę godną produkcję, kto wie czy nie najlepszą od klasycznego "Na legalu?".

8. Trzeci Wymiar - Złodzieje czasu
Bardzo niewiele osób obiecywało sobie sporo po tej produkcji, a jeszcze mniejsza część nie była po jej ukazaniu zawiedziona. Ja zdecydowanie zaliczam się do tej wąskiej grupy. Trzeci Wymiar to w tej chwili grupa posiadająca zdecydowanie największe rapowe skillsy w kraju. Do tego dwaj świetni producenci na bitach, świetna promocja, niezły koncept na album... Wydawałoby się, że możemy doczekać się klasyka, jednak Szad, Nullo i Pork po prostu przedobrzyli. Gdyby tak z dwóch dobrych płyt zrobić jedną fantastyczną...

7. W.E.N.A. & Rasmentalism - Duże Rzeczy Połączenie raczej ulicznego stylu Wudoe z bitami nie z tej ziemi Mentosa wydawało się trochę karkołomnym zadaniem. I choć na singlu "Lataj" W.E.N.A. wzbijał się w powietrze, to potem niejednokrotnie lądował, podobnie zresztą jak nieco chaotyczny Ras. Ogólnie rzecz biorąc, to tekstowo jest bardzo nierówno, a raperzy nie dotrzymują kroku doskonałej muzyce. A i Mentowi zdarzyło się nieładnie zagrać. Podobnie jak na pierwszej płycie niemal całkiem zerżnięty sampel, tym razem od Statik Selektah w "Na wstecznym". "Duże Rzeczy" jako całość zasłużyły w moim odczuciu tylko na 7 miejsce.

6. Zeus - Album Zeusa
Zgoda, Zeus nie jest fantastycznym raperem. Ma też bardzo proste refreny (te na debiucie były jeszcze prostsze, a każdemu się podobały), ale "Album Zeusa" ma dwie niepodważalne zalety. Pierwszą z nich jest oparcie brzmienia na funkowych samplach, które bujają aż miło. Drugą - pozytywny przekaz. Mayer Hawthorne to z niego pewnie już nie będzie, ale krążek naprawdę ma spory ładunek energii i pozytywnej mocy. A tekstowo też nie jest źle, takie "Gdy pada strzał" czy finałowe "Zakochałem się w Jill Scott" to prawdziwe perełki.

5. Pyskaty - Pysk w Pysk
Pyskaty dobrym raperem jest. Do tej pory kojarzył nam się on jednak z linijkami pełnymi panczlajnów. Swoim solowym debiutem każe nam jednak stanąć z nim pysk w pysk, przez co odkryjemy jego całkowicie nowe oblicze - dojrzałego mężczyzny z główą pełną przemyśleń, pełnego namiętności i słabości. Doskonale wyważone proporcje pomiędzy refleksyjnymi, a dynamicznymi kawałkami na płycie, całkiem niezły dobór bitów i w ten oto sposób dostajemy pozycję niemalże kompletną.

4. Tede - Note2
O powrocie Tedego powiedziano już bardzo wiele. Ostatnia jego płyta bez dyskusji jest albumem świetnym, ale mnie dodatkowo urzekła jedna rzecz. Od dłuższego czasu wśród polskich raperów można zauważyć ogromną chęć robienia dwupłytowych wydawnictw. Tymczasem jest to niebywale trudne zadanie. Niedawno doszło do mnie, że "Note2" jest na przestrzeni ostatnich lat najlepszą dwupłytówką w polskim rapie. Najrówniejszym, najbardziej różnorodnym, nie nudzącym się albumem. Owszem, sam miałem na początku wrażenie, że druga płyta obniża loty i nie obyło się bez wypełniaczy, ale szybko się to zmieniło. Tede tekstowo w najwyższej formie, sporo ciekawych pomysłów. Polecam wszystkim, którzy nie darzą sympatią Jacka G.

3. Ten Typ Mes - Zamach Na Przeciętność
Chyba coraz mniej osób ma wątpliwości co do tego, czy Mes jest obecnie najlepszym polskim raperem. Nie zawaham się powiedzieć, że Typ dzierży obecnie piedestał zarówno jeśli chodzi o teksty, jak i flow i technikę. Tylko jak to się stało, że nie nagrał najlepszej płyty anno domini 2009? Po premierze peanom nad geniuszem "Zamachu Na Przeciętność" nie było końca. Z czasem jednak, przynajmniej w jakimś stopniu, stało się z tą produkcją to, co z wszystkimi pozostałymi - odrobinę się przejada. Klasyki mają to do siebie, że ich ten problem nie dotyka. Wydaje się, że przez niepotrzebne skity i parę innych eksperymentów płyta nie wytrzymuje próby czasu. A szkoda, bo tuż obok mamy iście genialne teksty na ciekawych i zróżnicowanych bitach. "Zamach Na Przeciętność" to tylko i aż bardzo dobry hip-hopowy krążek.

2. Warszafski Deszcz - Powrócifszy...
Na jednym z kwietniowych koncertów słyszałem od Tedego przechwałki, że Warszafski Deszcz wróci w wielkim stylu. Raczej nie przepadam za takimi zachwytami nad własną twórczością, w dodatku przed premierą, ale w tym przypadku muszę przyznać TDF'owi rację. Po pierwsze: nienaganny dobór bitów. Po drugie: zupełnie odmieniony Tede i równie dobrze dysponowany Numer dający świetne linijki o wszystkim i o niczym. Po trzecie: tej płyty można słuchać wszędzie - w podróży, w aucie, w domu na słuchawkach, na imprezie. Niesamowity klimat sprzed 10 lat, jednak wciąż aktualny, wciąż budzący nowe emocje. Naprawdę wielki powrót.

1. Ortega Cartel - Lavorama
"Rap nie jest dla mnie walką. To jest impreza bez wejściówki, na którą każdy przynosi to co ma. Bawimy się do rana!" - to słowa patr00 z jednego z wywiadów. I właśnie on z PiteremPitsem przynieśli na imprezę pod tytułem 2009 najlepszy trunek. Przynieśli siebie, swój luz i niepowtarzalne podejście. "Lavorama" to płyta inna od wszystkich. Pod względem konceptu, formy, stylu i przede wszystkim właśnie podejścia do rapu. Fenomen całej twórczości zespołu to opowieść na zupełnie inny moment, ale ostatnia płyta oprócz swojego letniego, wakacyjnego klimatu jest genialnie wyprodukowana, posiada hity, które na długo zapadną w pamięć fanom rapu w Polsce, świetną nie nahalną promocję połączoną z trzema kozackimi klipami i eleganckie wydanie. Wiele osób psioczy na umiejętności czysto raperskie grupy i faktycznie można się z nimi zgodzić, jednak po wszystkim, co do tej pory zaoferowali mi polscy raperzy bardzo polubiłem słuchać luźnych, często nieskładnych i oderwanych od rzeczywistości wersów. Ode mnie 10/10. Aż znowu sobie puszczę.

Ogłoszenia drobne

2009-12-30T16:08:00.003+01:00

Parę drobnych ogłoszeń. Mój plan był taki, żeby ruszyć z podsumowaniami roku wcześniej niż reszta, żeby nie było, że się czymś sugerowałem itd. Niestety, ze względu na specyfikę zawodu pocztowca i pracę nawet w święta, już wiem, że plan nie zostanie wykonany. Mało tego, z powodu wcześniejszego wyjazdu na sylwestra nie zdążę nawet wszystkich opublikować w 2009 roku. Szkoda, ale listy są gotowe, pozostaje tylko napisać parę słów o każdej z płyt i przepisać to na bloga. Spodziewajcie się jeszcze rankingów 10 najlepszych płyt w Polsce i USA.

Miło nam, jako ŻTG Kartel poinformować, że cały nakład okolicznościowego mixtape'u "Notes 4" został wyprzedany jeszcze zanim płyty trafiły w nasze ręce. Dzisiaj dotarły i uwierzcie, wydanie jest efektowne. Zainwestuj 8 pln w egzemplarz z dotłoczenia, które planujemy, a nie pożałujesz. Podsyłam zdjęcia (przepraszam za jakość, robiłem telefonem):

Zdjęcie 1
Zdjęcie 2
Zdjęcie 3
Zdjęcie 4

Podsyłam jeszcze raz link do mixtape'u, który z pewnością umili Wam oczekiwanie na Nowy rok, a także każdą następną imprezę karnawałową.

Ściągnij NOTES 4 MIXTAPE od ŻTG KARTEL

Na koniec nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Wam tłustego 2010 roku! A każdy sobie życzenia dopasuje do własnych oczekiwań. 5!

Top10: Najlepiej wyprodukowane płyty rapowe 2009

2009-12-26T21:14:00.019+01:00

W środowisku producentów hip-hopowej muzyki pokutuje przekonanie, że w kraju mamy wielu dobrych bitmejkerów, ale za mało dobrych raperów, którzy by pod ich bity nawijali. Rok 2009 był bardzo bogaty w dobre płyty, dlatego nie jest to może dobry obiekt rozważań nad słabością polskich raperów, jednak zdecydowanie potwierdza tezę o potencjale polskich producentów. Dlatego jedno z podsumowań roku stworzone jest właśnie dla nich. Ale i tu raperzy będą maczali swoje palce. Ranking przedstawia 10 najlepiej wyprodukowanych płyt w 2009 roku, a przecież dobór bitów ma w tym przypadku kapitalne znaczenie.

Dziesiątka przedstawia się nadzwyczaj mocno. Na tyle, że wiele dobrych płyt w ogóle się do niej nie zmieściło. Ale nie będę wyjawiać wszystkich tajemnic, zapraszam do lektury!

10. Słoń - Chore Melodie
Horrorcore'u w Polsce wcześniej raczej nie było, a już na pewno nie na taką skalę, żeby zrobić całą płytę w takim klimacie. Co za tym idzie produkcja jest zdecydowanie innowacyjna. "Chore melodie" w istocie są chore. Mroczne kompozycje, gdzie sporą rolę odgrywają klimatyczne klawisze ("ASP", "Mocne ogniwo", "Marsz robotów, "Bezdech" czy ":)"). Mikser odpowiedzialny za większość bitów wie też jednak jak dobrze pociąć sample, dodać mocne bębny i stworzyć klasyczny kawałek w stylu pierwszej płyty Cypress Hill. Do tego momentami bardzo ciężkie brzmienie i dostajemy różnorodny, ale spójny materiał.

9. Pezet - Muzyka Emocjonalna
Niespodzianką było nie tylko to, że płyta się pojawiła, ale także to, co na niej znaleźliśmy. O ile teksty może faktycznie są efektem chwili, to bity są na tyle dopracowane, że trudno uwierzyć w spontaniczność w ich tworzeniu. Zjawin, wspomagany przez Czarnego (tak, tego samego, co w Monopolu!), przygotował niespotykane wcześniej na polskiej scenie brzmienie. Głębokie aranżacje, nierzadko stroniące od zapętlania, niekonwencjonalne patenty i mnogość instrumentów sprawiają, że trudno określić charakter tych bitów. Ogromny plus za odwagę. No i za wszechstronność.

8. Numer Raz - Ludzie Maszyny Słowa
Chyba wolałbym, żeby ta płyta była jakimś nieudanym eksperymentem, nieporozumieniem, zapełniona czymkolwiek innym, niż takimi świetnymi bitami. Do tego stopnia lubię rap Numera, że o wiele trudniej pogodzić mi się z tym, że spartolił tak dobre instrumentale. Paręnaście naprawdę dobrych, lekko brzmiących kompozycji spójnych stylistycznie, bogatych w trąbki, pianino, ale i sample. Dalej nie umiem zrozumieć jak Numer mógł nawinąć pod takiego "Cudaka" Artka, "Nocny rajd" Świętego czy "Słuchaj!!!" Sir Micha tak słabe linijki.

7. Warszafski Deszcz - Powrócifszy... Oldskulowa bomba. Styl Warszafskiego Deszczu znany jest każdemu, dlatego w tym przypadku nie mogło być mowy o jakimkolwiek zaskoczeniu. Nie zawiedli czołowi polscy bitmejkerzy (Kixnare, Matheo, O.S.T.R.), ale i ci mniej fejmowi (Erio, Steez, Luxon czy poznawany dopiero szerzej Sir Michu) podesłali na "Powrócifszy..." prawdziwe kozaki. Parę bitów bym zmienił, ale i tak jest świetnie.

6. Sobota - Sobotaż To był bardzo dobry rok dla Matheo - ukazały się trzy pełnoprawne LP, których był wyłącznym producentem. "Sobotaż", najlepsza z nich, to aż 21 w konwencji, w jakiej ów producent czuje się najlepiej. Nowoczesne, elektroniczne brzmienie, sporo syntezatorów, ale i odrobina folkowych sampli znanych już ze współpracy z Guralem. Matheo bez trudu przychodzi zrobienie bangera, innym niekwestionowanym atutem są klawisze, które coraz częściej wplata w swoje kawałki. "Sobotaż" to przebojowa i nowoczesna produkcja, jakich bardzo niewiele na scenie.

5. Ten Typ Mes - Zamach Na Przeciętność W przypadku "Zamachu na przeciętność" mamy do czynienia z totalnym miszmaszem. Zaznaczmy: kontrolowanym miszmaszem. Oprócz typowo hip-hopowych produkcji (których akurat jest mało) znajdziemy tu i trochę funku i soulowy śpiew, jeden instrumental rockowy, odrobinę g-funkowych piszczał, a nawet elementy bluesa. Do tego wiele tu rzeczy zagranych, nie samplowanych. Jedyna płyta, jaka przychodzi mi na myśl, jeśli idzie o podobieństwo chociażby w jakimś stopniu, to "No one can do it better" The D.O.C.. Więcej takich albumów!

4. W.E.N.A. & Rasmentalism - Duże Rzeczy Mentos to kolejny z odważnych producentów, który obrał sobie drogę, po której stawia kolejne kroki. Nie ukrywa swojej inspiracji Detroit i jego czołową postacią - Jay Dee. Zresztą nawet, gdyby ukrywał, to już wstęp o znaczącym tytule "Korzenie" wszystko nam wyjawia. Ponadto Ment wyszukał na potrzeby płyty całą paletę soulowych sampli, którymi kontroluje nastrój płyty. Przyspiesza, by za chwilę zwolnić i odwrotnie. Do tego głębokie bębny i pozytywny vibe. Producent "Dużych Rzeczy" spisał się na piątkę.

3. Declaime - Muzikillmind Raper, który ma za sobą współpracę m.in. z Madlibem nie wybiera bitów od przeciętniaków, tylko od przekotów. Chyba za takiego możemy już uznać Metro, który albumem "Muzikillmind" zrobił kolejny milowy krok do przodu w swojej karierze muzycznej. Słuchając produkcji na płycie trudno uwierzyć, że jest dziełem Polaka. Bardzo bogaty aranż, skrupulatnie pocięte sample i groove, którego w polskim bicie jeszcze nie słyszałem. Byłoby jeszcze wyżej, gdyby płyta nie była taka krótka.

2.Zeus - Album Zeusa To, co Ment zrobił z soulem, Zeus uczynił z funkiem. Hasłami przewodnimi w brzmieniu "Albumu Zeusa" jest skoczność, energia, emocje, a by to uzyskać Zeus poubierał bębny w funkowe sample. Efekt? Wszystkie 14 kawałków to dojrzałe produkcje, które mają kopa!

1. Ortega Cartel - Lavorama A najlepszy okazał się oczywiście patr00. Producent z Montrealu jest za pan brat z jazzem, funkiem i soulem i wszystkie te dźwięki przepuszcza przez swoją empecetkę, by wyciągnąć pełne luzu i vibe'u hity. Hity w pozytywnym znaczeniu. Na "Lavoramie" znajdziemy i żwawe kawałki i leniwe jointy, ale nad niemal każdym z ponad 30 bitów na albumie unosi się letni i ciepły klimat. Doskonała płyta.

ŻTG Kartel prezentuje... Notes4 mixtape

2009-12-26T14:12:00.003+01:00

Oczekiwałeś czegoś niezwykłego w święta?

Czterech członków ŻTG Kartel postanowiło zabawić się w mikołaja i zrobić wszystkim wytrawnym melanżownikom prezent. Wraz z pierwszą gwiazdką przedstawiamy zatem... NOTES 4 MIXTAPE, pozycja obowiązkowa podczas tegorocznego sylwestra! Wprawdzie nie wyszła jeszcze trzecia część, ale my już wiemy, że czwórka i tak ją przebije. Kompilacja ponad 30 bengerów idealnych na imprezę wyselekcjonowanych starannie przez twórców całego zamieszania.

MATERIAŁ IDEALNY NA SYLWESTRA, KARNAWAŁ I KAŻDĄ IMPREZĘ.

To wszystko oczywiście przeplatane skitami rodem z życia ŻTG oraz zajebiście zmiksowane. Całkowicie ZA DARMO! DO ŚCIĄGNIĘCIA.

To nie wszystko. Przygotowaliśmy dla Was fizyczne wydanie materiału! Zrobiliśmy to naprawdę profesjonalnie, a płyta będzie wyglądać zacnie na półce. Nadruk na cd, poligrafia z małą wkładką i eksklyzwnymi pozdrowieniami. Już wkrótce podrzucimy zdjęcia płyty, byście mogli sami przekonać się, że warto posiadać swój egzemplarz NOTES 4 mixtape.

Dodatkowo, do każdej zakupionej płyty dołączamy CD "ŻTG 2009 UNPLUGGED", czyli ŻTG Kartel od kuchni anno domini 2009. Filmy z wyjazdów, imprez... Zobaczysz jak Kartel wygląda od środka! To wszystko za grosze... Przelanie zaledwie 8 pln sprawi, że będziesz mógł odpalić sobie NOTES4 w aucie czy puścić znajomym na godzinę przed nowym rokiem!

Oczywiście sam mixtape wrzucamy w net już dzisiaj!

Sam sprawdź promo i oceń :

Tracklista:

1. Tede - Merctedes S600( Dj Tuniziano blend)
2. Westside Connection - Gangsta Nation (feat. Nate Dogg)
3. Juelz Santana - Days of our lifes
4. Losowanie skit
5. DonGuralesko - Cały Lokal Pływa
6. Big Pun - Still not a Player
7. Method Man & Red Man - A-YO (feat. Saukraters)
8. PTP - Chcę to widzieć(feat. Tomek Organek)
9. P.Diddy- Last Night REMIX (feat. Phralell, Keyshia Cole, T.I.)　
10. Kopcińskiego Skit
11. Dj Quik - Mo' Pussy
12. Rychu Peja Solufka - Gruba Impra z Rysiem 2 (feat. Crim)
13. Too $hort - Moneymaker (feat. Pimp C, Rick Ross)
14. Pel-son- Nonstop bez snu
15. MTV CRIBS 2 Kalin Skit
16. Q-tip - Won't trade
17. The Roots - The Seed 2.0 (feat. Cody Chestnut)
18. Sobota- Ty jak Ja, Ja jak Ty　
19.　Pozdrowienia Skit　
20.　R.Kelly - Hotel(feat. Cassidy)
21. The Jonesz - Guess What
22. Dj Tomekk - Kimnotyze (feat. Lil' Kim)　
23. Chłopaki z Czeladzi Skit　
24. Massey - Pijmy do dna (feat. Masseya Stary)
25. Slim Thug- Welcome 2 Houston (feat. Chamillionaire, Paul Wall, Mike Jones, Pimp C, Bun B)
26. Cypress Hill - Latin Thugs (feat. Tego Calderon)
27. Dj 600V - W klub idziemy(feat. Ero, Małolat , Mes, Pezet)
28. To jest ten KARTEL skit
29. M.O.P - Cold as ace
30. VNM - zrób to!(feat. Rastamaniek)
31. Paluch- Wokół mnie　(feat. DonGuralesko)　
32. MTV CRIBS 3 Kalin Skit
33. Pezet- Lubię
34. Snoop Dogg - Beautiful (feat. Phrall)　
35. Statik Selektah - Get out the way (feat. Bun B)　
36. Szukajcie mnie Skit
37. Three 6 Mafia - I’d Rather　
38. OutKast - Hey ya!
39. 50 Cent - Outta Control
40. Outro

ŚCIĄGNIJ NOTES4 MIXTAPE!

Top10: Najlepsze polskie rapowe klipy 2009

2009-12-25T15:09:00.008+01:00

Biorąc pod uwagę fakt jak bardzo nieopłacalne jest robienie klipów hip-hopowych w Polsce tym bardziej należy wspierać artystów, którzy nie rezygnują z tej formy promocji, w dodatku robią to z pomysłem, impetem i efektownie. Przed Wami 10 najlepszych polskich rap-teledysków.

10. Ortega Cartel - Dobre Czasy (feat. Reno)
Ortega jako SixteenPadsFilms własnoręcznie realizuje swoje klipy. Zajmują się oni tym naprawdę profesjonalnie, dodając do tego swoje pomysły, efekt jest piorunujący. Łódź pokazana od strony ulicy nabiera nowego wymiaru. Atmosfera na planie klipu musiała być baaardzo wesoła. W zasadzie nie ma w tym teledysku nic niezwykłego, a obraz mimo to przyciąga.

9. Pyskaty - Co ze mną?
Ostatni kawwałek z debiutanckiego albumu to bardzo osobiste rozliczenie Pyska ze swoim życiem. Trzy szesnastki, trzy tematy i to również doskonale oddaje klip, gdzie każda zwrotka pokazana w innej scenerii. Obraz zdecydowanie potęguje przygnębiający nastrój, a przecież taka jest rola teledysku. Dobra robota nowej grupy TOCZYvideos.

8. Prys & Bleiz - Mamy przepis (feat. Jazzy)
Bardzo prosty obraz, w którym liczy się przede wszystkim klimat. Część zdjęć kręcona na rejsie statkiem organizowanym przez gospodarzy, część w plenerze gdzieś we Wrocławiu. Oni po prostu mają przepis na smakowity klip.

7. TeTris - Obudź się/TeTrock
Oprócz tego, że oba kawałki są moimi faworytami na "Dwuznacznie", to jeszcze na uznanie zasługuje pomysł związany z pierwszym z nich. TeTris oprowadza nas po swojej trackliście, przechodząc z pokoju do pokoju. Łącznie 17 pokoi, tak jak 17 tracków na płycie.

6. Ortega Cartel - To historia
Gdy pojawił się ten singiel, hip-hopowa Polska oszalała. Rewelacyjny kawałek zilustrowany dodatkowo klipem sprawił olbrzymi hype na "Lavoramę". Zdjęcia w pralni czy sklepie z winylami - niby nic odkrywczego, a jednak znów całość zachwyca.

5. Trzeci Wymiar - Bezpowrotnie
Moim skromnym zdaniem znacznie trudniej zrobić imponujący klip do ciężkiego numeru, niż smaczny do luźnego, w którym można pokazać cokolwiek wywołującego uśmiech na ustach. Trzeci Wymiar już od paru lat idzie tą cięższą drogą... Obraz do "Bezpowrotnie" to kolejny klimatyczny klip w dorobku 3W.

4. DonGuralesko & Matheo - Idziemy po swoje
Nietrudno wyliczyć, że cała sprzedaż "Inwazji Porywaczy Ciał" nie pokryje nawet połowy kosztów realizacji tak efektownego klipu. Ale DGE ma olej w głowie i myśli długofalowo. Klip obejrzany na youtube prawie pół miliona razy przyniesie swoje żniwa w przyszłości.

3. Warszafski Deszcz - Już od '99 płynę
Jak niewiele potrzeba, by zrobić świetny klip pokazała ekipa WFD. Oldskulowe ubrania moro, ciemna ulica i grupa ludzi w kapturach i praktycznie bez żadnego budżetu osiągnęli cel założony cel - przenieśli nas 10 lat wstecz.

2. Sobota - Stoprocent 2 (feat. Kool Savas, DonGuralesko, Walle-E, Rytmus, Bigz)
"O co chodzi? Rozebrane panie, pijaństwo - to ma być dobry teledysk? Typowe dla polskich raperów..." - tak pewnie powiedzą po obejrzeniu klipu osoby niezwiązane z rapem. W rzeczywistości prawda jest inna - teledysk jest inny od wszystkich! Zrobiony "z jajem". Najlepsze jest w nim jednak to, że on właśnie taki miał być! Koncept był taki, żeby pokazać polskiego rapera tak, jak widzą go inni. Wieśniak, chlejus... Ekipa Stoprocent z dystansem podeszła do tego tematu i ukazała zagranicznym gościom taki właśnie stereotypowy obraz rapera Polaka. Efekt jest porażający, a klip od października został już obejrzany ponad milion razy!

1. Eldo - Granice
Czasem klip jest zobrazowaniem tekstu, czasem ma wywołać głębsze emocje, a czasem jest całkowicie nową interpretacją kawałka. Tak właśnie jest w przypadku "Granic" Eldo z ostatniej, słabej notabene płyty "Nie pytaj o nią". Dawno nie oglądałem polskiego klipu posiadającego jakąś fabułę i z ciekawością patrzałem jak rozwinie się akcja... Brawo!

Top 10: Moje koncerty 2009

2009-12-14T18:30:00.023+01:00

Kiedyś obiecywałem, że napiszę ranking koncertów, w których uczestniczyłem w 2009 roku. W poprzednią sobotę miał miejsce ostatni z nich - Śląski Rap Festiwal, dlatego nadszedł czas, by zrobić pierwsze podsumowanie. Jedynym założeniem było umieszczenie maksymalnie jednego występu artysty/formacji, co znacznie utrudniło skompletowanie naprawdę mocnej dziesiątki. Takiego Tedego to widziałem w tym roku czterokrotnie (co też pokazuje, jak dobry był to dla niego rok), ale widnieje tu tylko raz. W innym wypadku ranking byłby bezbarwny, a przecież i tak show tego samego artysty nie różnią się zbytnio od siebie. I oczywiście jest to ranking pojedynczych występów, nie zaś koncertów, imprez. Czas start.

10. Junior Stress - Outline Colour Festival
To był drugi raz, kiedy chcąc, nie chcąc oglądałem występ tego gościa i utwierdził mnie on w przekonaniu, ze choć jest niewielki wzrostem, to wielki duchem. I choć to zupełnie nie moje klimaty, występ zapadł mi na tyle w pamięć, że potrafiłem docenić rozruszanie swoją charyzmą "załogi", jak zwykł mówić Junior o publice.

9. HST - I love diss game 3
Gdy w jednym z newsów ogłoszono, że trzecią część freestyle'owej bitwy I LOVE DISS GAME uświetni występ "śląskiej legendy" w osobie Hasta wielu parsknęło śmiechem słysząc tytuł nadany wysokiemu raperowi. Gdy wszedł on jednak na scenę i zasalutował śląskiej publiczności, reakcja publiki nie pozostawiała wątpliwości - HST z miejsca potwierdził słusznie nadane mu miano. I choć występ był krótki, to ciekawy (m. in. "Kilka minut z nią" na bicie "Where is the love" Black Eyed Peas wyszło świetnie). Spore zaskoczenie in plus.

8. Zeus - Outline Colour Festiwal
Jeszcze rok temu oddałbym wiele, by poszaleć w tłumie podczas grania "Jestem tu". Tak się złożyło, że 2 tygodnie przed OCF byłem na jeszcze jednym koncercie Zeusa, w Lublińcu. Tam jednak publika składała się z 20 osób (liczyliśmy) i aż żal było patrzeć. W Łodzi miało być inaczej. Zeus grający u siebie, liczna publiczność i późna pora. Jednak znów się zawiodłem. Zeus zagrał praktycznie same kawałki z debiutanckiego "Co nie ma sobie równych" i to w w kolejności z tracklisty. Zero zaskoczenia. A pamiętacie zwrotkę Kamila Rutkowskiego na mixtape'ie Cube'a? To właśnie DJ Zeusa, pomimo przechwałek kolegi okazał się tym, który "gra z winampa". Brak obycia na scenie, było momentami zwyczajnie nudno, choć oboje z Joteste się starali. Szkoda.

7. Tede - Promocja Note2, MegaClub
W pewnym momencie miałem już dość koncertów Tedego, ale no zrobił koleś wjazd za free to co, miałem nie wpaść? Z tym darmowym koncertem to też jest ciekawa historia, ale bez hejterstwa, nie ma co rozdmuchiwać sensacji. Tede zagrał materiał z dobrego "Note2" i przekrój kawałków z całej dotychczasowej kariery, co zapewniło kawał dobrej zabawy zebranym. Wkurwiało tylko to, że zaznaczał często, że gra za darmo. Cwany jest ten Tede, tyle powiem.

6. Donguralesko & Matheo - Śląski Rap Festiwal
Najświeższy występ, sprzed dokładnie tygodnia. I co z tego, że na scenie bełkoczą z Guralem Matheo i Qlop. DGE robi zajebiste show, tak, że cały lokal pływa. On jest na innym levelu, synku. A ta ich "nwazja Porywaczy cikicikiciał" faktycznie porywa tłumy.

5. Numer Raz - Promocja Ludzie Maszyny Słowa, MegaClub
Haha, wiem, pięknie wyszedłem na zdjęciu. Chciałem po prostu być tak samo wyluzowany jak Numer. Lubię gościa i nic na to nie poradzę. To nic, że spartolił "Ludzie Maszyny Słowa". Na koncercie szalałem przy skocznym "Cudaku", ale i przy przygnębiających "PL.otkach". Do tego ulubione kawałki ze świetnej pierwszej płyty, obycie na scenie, charakterystyczny luz. Po prostu wszystko, czego oczekuję od dobrego występu. Pozdro Numer!

4. Ten Typ Mes - Reggae & Rap Liga, Kocynder
"Opowiem Wam, ale najpierw lufeczkę strzelmy". To była akcja z tym koncertem. Rok temu byłem na koncercie Piha w dniu premiery "Kwiatów zła", przez co nie znałem jeszcze materiału, który był grany, a to z kolei znacznie utrudniało mi czerpanie przyjemności z uczestniczenia w widowisku. Tym razem identyczna sytuacja miała miejsce z Mesem i jego "Zamachem na przeciętność". Słuchałem płytę w pośpiechu, by coś kumać podczas występu. Okazało się finalnie, że do listy granych kawałków wskoczyły tylko 2 single, świetnie tłumowi znane. To wyszło koncertowi na dobre. Materiał Flexxipu przez "Spalonych innym Słońcem", "Alkopoligamię", kończąc na "Oczach szeroko otwartych" gwarantował dobry odbiór fanów. Na pewno zapamiętam też backstage'ową pogawędkę ze Stasiakiem o pizzy z bigosem oraz wychyloną lufę z Typem. To był udany wypad.

PS. Macie niepowtarzalną okazję zobaczyć groupistkę Mesa. Szukaj na focie.

3. M.O.P. - Outline Colour Festiwal
Headliner koncertu przyjechał do Łodzi zdecydowanie po paru głębszych i nie wiadomo do końca czy to przez to czy z innego powodu Lil' Fame i Billy Danzenie dopuścili się już na starcie niemałej wtopy. Krzycząc "are You here, Warsaw?!" nie zyskali sympatii łódzkich fanów. Jednak wraz z poprawieniem się na "Łucz" zaczęli zacierać te złe wrażenia. Swoje największe hity przeplatali kawałkami granymi na bitach przez innych artystów. I tak usłyszeliśmy "Lean Back" czy "Full Clip". Wielka szkoda, że przez całkowite wycieńczenie drogą i zabawą przez pół dnia nie dotrwaliśmy do końca występu. Mimo wszystko fajnie było usłyszeć na żywo "Cold as ice" czy "Ante up".
PS. W tym szale niestety nie dało się zrobić lepszego zdjęcia ;)

2. Jeru the Damaja - Outline Colour Festiwal
Jeru w przeciwieństwie do M.O.P. zawitał na miejsce festiwalu dużo wcześniej. Rozłożył stoisko z płytami, pozował do zdjęć z fanami i nikomu nie odmawiał pogawędki. Jednak to jak sympatycznym i świetnym jest człowiekiem pokazał dopiero na scenie. Doskonały kontakt z publiką, ciągłe żarty i sposób, w jaki traktował wszystkich zebranych zasługuje na ogromny szacunek. Do tego, by usłyszeć "Da bitchez" czy "99,9 percent" na żywo warto było pojechać na OCF w tym roku.

1. Warszafski Deszcz - Promocja Powrócifszy, MegaClub
Już kiedyś wspominałem - ten koncert to był prawdziwy ogień. Od samego początku, gdy z kumplami obstawialiśmy od czego zaczną, aż po sam koniec, gdy doczekaliśmy się "Ja mam to, co ty". No nie da się tego po prostu opisać, idealne zgranie na scenie, feedback publiki, moc, energia, emocje i po prostu można było przez półtora godziny oderwać się od ziemi. Po prostu zobaczcie sami chociaż namiastkę. To było piękne.

Ekipa Wielkie Joł, która zawitała w całości, okazała się być prywatnie bardzo przyjaźnie nastawiona do każdego, kto chciał porozmawiać, cyknąć fotkę czy zdobyć autograf. Wiadomo - fota z Setką najcenniejsza, haha ;)

Kilka słów tytułem podsumowania.
Bardzo żałuję, że na dwóch koncertach, na których również ogromnie mi zależało, a mimo, że byłem tego bliski, nie mogłem się znaleźć. Pierwszym jest majowy koncert Evidence'a w Pradze. Na supporcie Fashawn, za deckami Alchemist. Ach, jaka szkoda, że nie miałem wtedy pieniędzy...
Drugim nieosiągniętym celem był klub muzyczny Studio w Krakowie wieczorem 29 listopada. Swój występ miał tam wtedy francuski kompozytor Yann Tiersen, znany głównie z soundtracku do filmu "Amelia". Gdy później przeczytałem, że owy koncert zagrany został "na rockowo", żal był o wiele mniejszy. Tym razem przeszkodziła praca. Wiadomo - występy The Roots czy De la Soul w Warszawie to swoją drogą marzenie chyba każdego fana... Ale z tym byłoby znacznie trudniej, ze względu na odległość i koszty. Na przyszły rok planuję wreszcie wybrać się na HipHopKemp. Znając życie znów albo braknie chętych, albo nie zadowoli mnie line-up, albo przeszkodzi co innego.

A zamykając swój koncertowy rok 2009 chciałem powiedzieć, że wspomnienia związane z wyjazdami czy wypadami na koncerty są naprawdę bezcenne, a obcowanie z ulubionymi artystami na żywo, możliwość rozmowy czy zrobienia sobie pamiątki w postaci zdjęcia/autografu nie zastąpi Ci nawet płyta.

Fashawn i ŻTG Promo zarazem

2009-12-05T10:08:00.006+01:00

Przesłuchując kolejne płyty i przygotowując się do podsumowania roku 2009 natrafiłem na kolejną perełkę. Fashawn i Ev we wspólnym numerze. Kozacki bit od Exile, przypominający Premiera z najlepszych produkcji, Mr Slow Flow raz kolejny hipnotyzuje, a i Fashawn świetnie pojechał. W ogóle cała jego płyta dobra, zaskoczony jestem na plus, bo po mixtape'ie na bitach Alchemista nie oczekiwałem zbyt wiele.

Przy okazji i tu zacznę promocję kolejnego projektu (kolejnych projektów?) ŻTG Kartel, który dumnie reprezentuję. Póki co sprawdźcie zapowiedzi zrobione przez 2PadsFilms, wkrótce więcej info.

Odleć z SixteenPadsFilms

2009-12-03T10:52:00.003+01:00

W ostatnim, realizowanym przez Andrzeja Całę, wywiadzie dla Onetu patr00 wspominał, że bardzo cieszy go fakt, że jego głównym zajęciem i jednocześnie źródłem utrzymania jest tworzenie klipów. Już przy "Lavoramie" była to nadzwyczaj przednia robota, ale po jakimś czasie trafiłem na kanał yotube SixteenPadsFilms i obejrzałem resztę filmów. Lotus, kimkolwiek jest, do czołowych graczy nie należy (cóż za wyszukana ironia), ale klipy to ma naprawdę dobre. Sprawdźcie co wyczynia z kamerą patr00 i spółka. Żeby im się wkrótce udało nawiązać współpracę z kimś naprawdę sporym, bo niewątpliwie na to zasługują.

Przegoń chmury

2009-11-29T08:58:00.005+01:00

Nie używam zbytnio facebook'a, ale znajoma podklepała tam właśnie link do kawałeczka, który genialnie pasuje na niedzielny poranek. Lekki kacyk jeszcze jest, także rozwiń rolety i wstawaj.

Rudzielec

2009-11-26T23:13:00.003+01:00

Gdy pierwszy raz zobaczyłem i usłyszałem rudowłosą wokalistkę, powiedziałem coś na kształt "co to, kurwa, jest?!". Potem kumpel polecił mi całą ich płytę, zalegała mi na dysku, zalegała, ale w końcu odpaliłem, gdy miałem parę wolnych chwil i dość rapu.

La Roux z francuskiego to "Rudzielec". Wkrótce później przekonałem się do tego rudzielca z vivy. Łatwa, rozrywkowa i po prostu przyjemna płyta, klasyfikowana gdzieś w popie (i chuj z tym!) w nieco innym klimacie niż papka, która otacza nas zewsząd. Bo La Roux w tym momencie także otacza nas zewsząd. A singiel "Bulletproof" słyszał już chyba każdy, kto używa telewizji/radia. La Roux to powrót do lat 80. Gardzący gitarowym brzmieniem londyńczycy stworzyli płytę pop w stylu retro, przy użyciu elektroniki i syntezatorów. W wolnej chwili sprawdźcie ich debiut, bo naprawdę miła odskocznia; poniżej 2 kawałeczki. A więcej o zespole przeczytacie w listopadowej Machinie. Także spieszcie się, nim nadejdzie grudzień, a ja lecę na film.

To jest ta Trzynastka

2009-11-17T22:03:00.003+01:00

To jest ta trzynastka, to jest ta trzynastka, Roman Polański tak robi rap! Haha, uszczypliwości w stosunku do reżysera końca nie widać, ale dziś będzie o innej Trzynastce. Na myśli nie mam jednak także Waldka Kasty. O Dionne Bromfield już jakiś czas temu wspominałem. 13-letnia (sic!) siostrzenica Amy Winehouse wydała swój pierwszy album "Introducing Dionne Bromfield". Bez względu na koligacje rodzinne, dziewczyna niewątpliwie posiada ogromny talent, a jej świeży krążek wypełniony na razie coverami jest na to żywym dowodem. Mama mówiła, żebyście po niego sięgneli. To drugi singiel promujący płytę.

Z tych świeższych rzeczy po kolejnym odsłuchu przemówiło do mnie także "Arts & Entertainments" od Edo G i Ace'a. Zaraz przy premierze dostaliśmy 2 klipy, ale mi do gustu najbardziej przypadł kawałek poniżej. Póki co, to tyle, niestety praca po 12 godzin dość istotnie wycieńcza.

Jestem na szlaku po czek

2009-11-07T16:19:00.003+01:00

Parę okolicznościowych kawałków. Od dziś mam pracę.

Nocne wolne myśli 7

2009-11-02T17:49:00.006+01:00

Trochę się pospieszyłem z tym tytułem debiutanta roku dla Pyskatego. Sobota swoim albumem też sporo namieszał, trochę za świeży krążek, by ocenić na chłodno który lepszy, ale mi się bardzo podoba. Swoim charyzmatycznym stylem nadrabia braki tekstowe, poza tym wiele linijek jest naprawdę mega celnych: "zacznijmy rzecz może od cudzołóstwa, sam rozumiesz Boże, sam stworzyłeś te bóstwa, skoro stworzyłeś mnie na swoje podobieństwo, musisz oglądać się za lalkami często". Hehe, lubię tego typa i nikt mnie nie przekona że album jest za długi, że koleś za dużo klnie, bla bla bla. Ja się jaram.

Zresztą powoli zaczynam sobie w głowie składać podsumowanie płyt roku 2009. No bo co tu jeszcze zostało? Zeus (jestem przeogromnie ciekawy czy udźwignie spory ciężar wydać album godny debiutu), Rasmentalism + Wudoe (b. podobnie), "Dowód rzeczowy nr 1" Piha, Waldemar Kasta "13" i to by było na tyle raczej. Aha, haha, przecież jeszcze Tedunio "Not3". Bo sory, ale Familia HP, 52 Dębiec ani Raca PeeRZet to mojego rankingu nie zawojują i to wiem już dziś. A do Pjusa i jego "Life after death" podchodzę raczej sceptycznie. Na razie największy nacisk Alkopoligamia kładzie na fakt, że Pjus nie słyszy. Ja nie mając nogi, nie walczyłbym o tytuł 'najlepszy piłkarz bez nogi'. Nadrabiam też zaległości, tak, żeby niczego nie przeoczyć. I tak niestety pewnie będę musiał w końcu sprawdzić piekielny projekt 3F, czyli Fundacja#1, Fu i Firma. Na razie murowanym kandydatem do pro projektu AD2009 jest ŻTG Kartel "Będzie ołrajt" mixtape.
Kurwa jaki ty jesteś brzydki, japa chamie, wal się na cycki, nasz mixtape jest najlepszy ze wszystkich! Ściągnijcie go wszyscy stąd, zanim popełnicie FOPA przy waszych rankingach.

Jak już zaznaczałem, gdzieś od lipca mam fajrant. Jednak ten stan nie do końca mnie satysfakcjonuje. Począwszy od tak banalnej przyczyną jaką jest brak hajsu nawet na opłacenie zaocznych studiów, kończąc na fakcie, że nie umiem już wysiedzieć w domu. Jednym z pozytywnych efektów mojego biernego trybu życia jest ruszenie znowu z większą parą mojego bloga. Innym zdecydowanie są wywiady. Których w ostatnich dwóch tygodniach już przeprowadziłem trzy. Czwarty i piąty są work in progress. Tym razem będą to głównie raperzy, hehe. Śmieję się, bo to zadziwiające, że nie mając nigdy do czynienia z produkowaniem, bohaterzy połowy moich wywiadów to bitmejkerzy. Dj Wich, Noon, Patr00, Matheo (i biografia Scotta Storcha), a teraz Sir Michu. Przepytałem też dwóch raperów - Łysonżiego i Procenta. Niektóre z odpowiedzi są naprawdę ciekawe. Z tym "nigdy nie miałem do czynienia z produkowaniem" to trochę przesadziłem, wszak mam na koncie mix owego mixtape'u ŻTG Kartel! A my tymczasem nie próżnujemy i planujemy jeszcze w tym roku coś bombowego zrobić. Joł!

Numer na nocne przesiadywania:
Tede - Kawałki tych snów

Na odsłuchu m.in.
Białas - Nie jestem w 4mie mixtape
Big Punisher - Capital Punishment
Common - Finding Forever
Dj Tuniziano - Polski Blender
Ematei - Palenie... mixtape
Erykah Badu - Baduizm
Erykah Badu - Mama's Gun
Erykah Badu - New Amerykah
Ghostface Killah - Ghostdini
J Dilla - Dillanthology
Kid Cudi - The man on the moon
Lords of the Underground - Here come the lords
Lords of the Underground - House of the lords
Lords of the Underground - Keepers of the funk
Lords of the Underground - Ressurection
Łysonżi - Dżonson
Mardi Gras - Podaj dalej
Marika - So sure
Masta Ace & Edo G - Arts & Entertainments
Mayer Hawthorne - A strange arrangement
Mr. J. Medeiros - Friends Enemies Apples Apples
Nosaj Thing - Drift
Numer Raz - Ludzie, maszyny, słowa
Ortega Cartel - Lavorama
Ortega Cartel - Paskowy duel
OutKast - Aquemini
OutKast - ATLiens
Pablopavo & Ludziki - Telehon
Pezet/Noon - Muzyka poważna
Proceente - Galimatias
Proceente - Znaki zapytania
Proceente & Dj Abdool - T.O.A.S.T. mixtape
Prys & Bleiz - Wroakland mixtape
PTP - Północny Toruń Projekt
Pyskaty - Pysk w pysk
Rasmentalism - Dobra muzyka ładne życie
Roy Ayers - Everybody loves the sunshine
Roy Ayers - Virgin Ubiquity
Roy Ayers - Virgin Ubiquity remixes
Rychu Peja Solufka - Na serio
Sobota - Sobotaż
Sobota - Urodzony by przegrać, żyję by wygrać mixtape
Tomasz Stańko Quintet - Dark eyes
Too $hort - Blow the whistle
Tede - S.P.O.R.T.
Tede - Note2
TeTris - Dwuznacznie
Three Times Dope - Oryginal Stylin
Trzeci Wymiar - Złodzieje czasu
Trzyha - Nastukafszy
Warszafski Deszcz - Powrócifszy...
WSRH - Unhuman mixtape
WuTang Clan - Enter the WuTang Clan
WuTang Clan - Iron flag

O wyższości "Pysk w pysk" nad "Dwuznacznie", czyli Pyskaty debiutantem roku

2009-10-29T16:53:00.004+01:00

Dziw mnie bierze, że tak mało uwagi zostało poświęcone jednemu z najlepszych rapowych albumów tego roku. Mowa oczywiście o "Pysk w Pysk" Pyskatego. Podczas gdy peanów na cześć geniuszu "Dwuznacznie" TeTrisa nie widać końca, legalny debiut ex-Skazanego na Sukcezz przechodzi trochę niedoceniony.

Przed premierami obu albumów każdego, kto chciałby porównywać krążki o bu panów, skierowałbym na muzyczne douczanie, ale teraz zestawienie "Pysk w Pysk" vs "Dwuznacznie" okazuje się być zdecydowanie uzasadnione. Wszystko za sprawą metamorfozy, jaką od płyty z Pihem przeżył Pyskaty.

Przygotował on krążek, który stawia nas vis a vis z jego prawdziwym obliczem. Do bezczelnej nawijki pełnej błyskotliwych wersów dorzucił świetne pomysły na teksty, w których umiejętnie buduje napięcie, nie posiłkując się jednak tzw. kawanaławizmem. I tak na płycie mamy wzruszające historie, rozkminkowe zwrotki o przyszłości, energetyczne bangery i ekshibicjonistyczne kawałki o jasnych i ciemnych stronach charakteru bohatera.

Debiut Teta, który wprawdzie nagrany został pod naprawdę dobre bity jako całość staje się nieco nużący i monotonny, pod wzgledem różnorodności nie ma więc do płyty Warszawiaka startu. Technicznie również Pysk bije na głowę dobrego przecież TeTrisa. "Pysk w pysk" to istna kopalnia genialnych linijek. I choć raper z Siemiatycz zdecydowanie należy w Polsce do czołówki pod tym względem, to i w tym aspekcie musi uznać wyższość Pyska (dla wielu będzie to zapewne świętokradztwo).

Czy tylko ja tak myślę?!

Powiecie: i po co mój głupi wywód, można przecież się cieszyć, że w niedługim odstępie czasu dwaj debiutanci zaserwowali nam 2 dobre płyty. I może faktycznie miałoby to sens, ale nie w momencie, gdy jedna z tych płyt jest zdecydowanie niedoceniana.

"Już nie może być piękniej,
gdy w majowy ranek budzisz się z kobietą, którą poprosisz o rękę
w radiu grają piosenkę, którą lubisz
i w dodatku twoją, wyobraź sobie taką scenkę
dziś autobus nie uciekł jak zawsze
w kieszeni znalazłeś stówe,
ma się grube to się kaszle
znasz mnie, sesja do przodu, potem jakiś night club
to był dobry dzień, jakbym nazywał się Ice Cube"

Magazyn HipHop #62

2009-10-27T10:53:00.003+01:00

Trochę trwało zanim posklejaliśmy 62 numer Magazynu HipHop, ale od wczoraj na półkach Empików możecie sprawdzić efekt naszej pracy. Relacje z dwóch największych europejskich festiwali hip-hopowych - Splash! i HipHopKemp, standardowo recenzje muzyczne, filmowe, oraz biografie (Fat Joe i Dj 600v) oraz całą masę wywiadów: z przedstawicielami polskiego mainstreamu - Warszafski Deszcz, DonGuralesko, Matheo, Mrozu; gwiazdami scen zagranicznych - m.in. Lady Saw, Milk Dee, Culcha Candela, Earatik Statik; a nawet z prawdziwą legendą muzyki funk - Roy'em Ayersem. Coś dla siebie znajdą również fani reaggowych riddimów - Marika, Vavamuffin, Masala. Zapraszam do Empików!

14 years of rap

2009-10-19T18:55:00.004+02:00

Wspólny track Arsonists i Non Phixion - ekipy, do której zajawkę zaszczepił we mnie kumpel. Klip kompletnie nie oddaje klimatu kawałka, ale zawsze możecie zamknąć oczy i tylko słuchać ;) Mi jeszcze daleko do takiego stażu, ale... co ma powiedzieć Jaca?!

Progres: Kaczor

2009-10-12T22:50:00.007+02:00

Dla wielu czynnik kompletnie nieistotny, dla innych wyznacznik opinii i główne kryterium oceny kolejnych nagrań. Jak się okazuje w makroskali zdecydowanie zbyt mocno bagatelizowany, ale o wnioskach na końcu... Na tapecie ląduje dziś, choć nierównomiernie, Killaz Group. DonGuralesko i Kaczor. Ogień i woda, dzień i noc, dla wielu Mercedes i Fiat 126p lub jak to mówi Tomasz Hajto: czekolada i gówno.
Do pewnego momentu sam uważałem, że Gracz z numerem pierwszym rapowo nie ma do DGE startu, że bycie w KG to dla niego zaszczyt. Przyszłość pokazała jednak, że rozwiązanie grupy okazało się być dla niego... punktem zwrotnym. Oprócz możliwości stanowienia samemu o sobie, uniknięcia porównań do znacznie bardziej cenionego partnera, Kaczor poczynił ogromny progres. I nie mam tu bynajmniej na myśli porównania z czasami "Nokautu". Z bezbarwnego gracza wyznającego niechęć do mundurowych i klejącego proste rymy ewoluował w technicznie gniotącego stylowego gnoja.

Pierwszym zwiastunem postępu był występ na mixtejpie Decksa, gdzie Kaczy zaliczył zdecydowanie najlepszą zwrotkę, mając obok siebie przecież Peję i właśnie Gurala. Jak wiemy, jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale za nią przyleciały kolejne. Nawiązania do literatury czy kinematografii są zawsze w cenie, a tymi właśnie Dominik Kaczmarek zaczął się bardzo sprawnie posługiwać czy to w "Ranach kłutych" u Piha:

"biorę ofiarę pod lupę, jej się przyglądam
wprowadzam w życie program, działam bez litości jak Dexter Morgan
dla ciebie z koszmaru zmorą, zrobię tu horror
dziś jestem nożownikiem jak Benicio Del Toro"

czy w "Szkole życia" Pei:

"ostro w zakręt wchodzę, mimo iż ślisko nieraz
nie biorę jeńców jak Rosario Tijeras,
nie noszę maski na twarzy jak w "Zorro" Banderas
a horror pisze życie tutaj nie od dziś,
a pocałunek śle śmierć znów jak Jadakiss"

W kolejnych projektach Kaczor zaczął ukazywać swoje kolejne atuty: efektowną szybkość ("Toruń Poznań" PTP), nienaganną technikę z podwójnymi rymami ("Jeden z tych" Palucha) oraz nabrał niekwestionowaną charyzmę, jak choćby w "5 styli" Słonia, gdzie wręcz miota panczlajnami

"słabym już ścieka pot po karku z nerwów
nawija kot z loży szyderców, serwus,
co nie sprzedaje dupy jak Edyta Herbuś,
dlatego nie mam za sobą już dawno PDG herbu,
choć nadal kroczę tą drogą naprzeciw kłamliwemu ścierwu"

W porównaniu z nieporadnym wręcz rapem Kaczora jeszcze na "Operacji Kocia Karma" postęp jest ogromny. Stał się technicznie nienaganny i z wersu "swej wartości świadom byłem jestem będę, choć może niektóre decyzje w życiu były błędne" możemy wykreślić jedno słowo - "byłem". Bolączką bohatera tekstu są jednak projekty solowe. Znacznie ciężej unieść mu ciężar gospodarza i pojedyncze kawałki "Ten dzień" czy "Rap, pasja, bit" były już mniej godne uwagi. Z wkładki ostatniej płyty Pei możemy wyczytać, że Kaczy szykuje solo. Na pewno będę na nie czekał.

Powracając na koniec do wstępu, wnioski są dość paradoksalne... Osiągający szczyty popularności Gural nie notuje od dłuższego czasu postępu, a jego były partner z kolektywu KG dalej wiedzie żywot niezbyt cenionego wyrobnika. Powoli, bo powoli, ale jednak się to zmienia. Na szczęście.

Klipów dostawa część 5

2009-10-06T17:20:00.003+02:00

Część piąta, wyjątkowa, najświeższa rzecz od Q-tipa z zawsze świeżego "The Rennesaince". Gościnnie wyjątkowa Norah Jones i niczym innym nie będziemy szpecić tego pięknego posta. Life is better.

Fajrant buch, fajrant luz

2009-10-05T23:29:00.000+02:00

Gdzieś tak od końca lipca.

Odmulamy po całości

2009-10-04T21:44:00.003+02:00

Dwa dni temu była zapowiedź odmulenia, nawet nie zdążył się pojawić making of, a już mamy pierwszy singiel. Z racji tego, że wczoraj miejsce miała gruba impra u dynia, ratata, ratata, to dziś zaledwie namiastka, bo organizm nie pozwala na więcej.

Ogólnie to jaram się 13letnią siostrzenicą Amy Winehouse, która zwie się Dionne Bromfield i której kawałek za chuja nie da się podlinkować w lepszy niż taki sposób. W ogóle lubię sobie odpalić soulbowl i spędzić tam godzinę przesłuchując (prawie) wszystko po kolei, bo większość naprawdę warto. Ludzie, którzy tam piszą, może i często są nieobiektywni, ale i tak mają jasno sprecyzowane gusta i wiedzą, czego chcą od muzyki. Cenię ich, nawet jeśli nigdy się o tym nie dowiedzą. Wracając do tej młodej angielki, jej płyta z coverami "Introducing Dionne Bromfield" ukaże się już za 8 dni.

To tyle, będzie więcej tego typu wpisów.

Chaos, zamułka, nabytki płytowe, kolejny raid oraz odrobina ekshibicjonizmu, czyli Dyniowski mój chwat, ma dwadzieścia lat

2009-10-02T12:32:00.009+02:00

Przychodzi taki czas w życiu każdego bloggera, że na chwilę odstawia on swoją internetową "działalność" na dalszy plan i zdaje sobie sprawę z rzeczy naprawdę ważnych. Z racji tego, że nigdy nie przeceniałem swojego bloga i traktowałem go czysto hobbystycznie, teraz łatwiej wytłumaczyć moją dłuższą nieobecność. Przez spory chaos w moim życiu, a także przyczyny czysto meteorologiczne, hehe, blog poszedł w zapomnienie, nie pierwszy (i pewnie nie ostatni) raz. W poniedziałek obchodziłem swoje 20 urodziny, a wraz z tą datą obiecałem sobie ogarnąć się. Oczywiście nie mówię tutaj tylko o częstszych wpisach tutaj, a o bardziej konkretnych sprawach. Priorytetem jest znalezienie zadowalającej mnie pracy, a dalej być może zapisanie się na jakiś interesujący mnie kurs. Intensywnie myślę o nauce języka migowego. Ot tak, po prostu mnie to zawsze ciekawiło. Z tego też względu śle spore propsy dla Lite'a za zmianę bloga, to była dobra decyzja. Zamiana ilości na (miejmy nadzieję) jakość. Jeśli w ogóle to przeczyta, bo nie wiem już kto tu zagląda przez te częste przerwy.

Moje nabytki płytowe w lato to: yyy, nic. Dawno nie pamiętam tak gorącego okresu pod względem ilości wydanych płyt godnych kupna i z jednej strony szkoda, że zbiegło się to w czasie z latem, a zarazem moim nieogarnięciem. Z drugiej, żadna złotówka, która poszłaby na zakup, nie została zmarnowana. Nigdy nośnik cd nie będzie w stanie rywalizować z możliwością jakiegoś wyjazdu, melanżu, koncertu, czy czegoś w tym rodzaju. Co zapowiadał już mixtape, spędziłem wraz z Kartelem tydzień nad jeziorem, cztery dni w słonecznym Mielnie. W turnieju organizowanym przez Allegro.pl w Chorzowie zdobyliśmy wraz z ziomkami 3 miejsce i fajne nagrody. Dwukrotnie odwiedziłem dom kumpla w Kłobucku, a także bawiłem się podczas hardkorowego (pod każdym względem) wyjazdu do Łodzi na Outline Colour Festiwal.

Nie chcę obiecywać żadnych częstszych wpisów, recenzji ani niczego, jednocześnie mam nadzieję, że blog naprawdę nie umrze, mimo że horyzont moich działań naprawdę mocno się rozszerza, angażuje się w wiele rzeczy. Zobaczymy na ile rzeczywistość zweryfikuje moje plany. Ostatnio słucham naprawdę przeróżnej muzyki, na pewno poznacie moje zdanie na wiele projektów, które niedawno ujrzały światło dzienne.

Sciągnij "Będzie ołrajt" mixtape

2009-09-01T13:23:00.004+02:00

"Sprawa z mixtape'm została potraktowana nieprofesjonalnie. Nasza własna wytwórnia dopiero raczkuje, ten pierwszy raz wyglądał tak, a nie inaczej, gdyż dopiero uczymy się wydawać płyty. Zwłaszcza, że za wszystko odpowiedzialna była tylko jedna osoba. Zbieramy niezbędne doświadczenia i obiecujemy, że taka sytuacja się już nigdy nie powtórzy." - to treść nieoficjalnego oświadczenia jednego z członków ŻTG Kartel w sprawie mixtape'u.

A to video z oficjalną wersją tego samego oświadczenia:

Nie no, beka. Nasz pierwszy oficjalny mixtape, mimo całej pompy przy przygotowaniach, został w szale nadciągających wczasów potraktowany trochę po macoszemu. Dopiero teraz, gdy gimbusy wracają do szkół, trafia w net. Niech będzie wspomnieniem "aktywnie" spędzonych wakacji. Poniżej promomix i link do pobrania. Daj to na full, synu!

POBIERZ ŻTG KARTEL PREZENTUJE BĘDZIE OŁRAJT MIXTAPE

Klipów dostawa - część 4

2009-07-19T17:18:00.002+02:00

Niczym Magazyn HipHop wracamy po przerwie z zaniedbanym cyklem. Nie grzesząc świeżością, nadrobimy za to ilością.

"Yancey Boys" spotkało się ze skrajnie różnymi opiniami, ale te dźwięki naprawdę brzmią jak miłość. Opakowane w dodatku w bardzo miły dla oka, zdecydowanie najlepszy z trzech promujących album, klip.

Nie wiem co trzeba by zrobić, by stworzyć przerażający teledysk. W zasadzie nieskomplikowany na to sposób miał Eminem i był blisko celu. Wyszło efektownie, zwłaszcza w wersji HD.

Choć dla niektórych ten kawałek to już historia, dla mnie wciąż bije od niego świeżością i wakacyjnym ciepłem. Panowie z SixteenPadsFilms zdominowaliby prawdopodobnie cały cykl, więc pierwsze i najlepsze video poniżej, do reszty odsyłam tu. A z racji tego, że na stówę "będzie ołrajt", to odsyłam Was do swojego poprzedniego posta.

Na koniec wisienka na torcie, video, które w zasadzie zmotywowało mnie dostatecznie, by dodać kolejny zestaw klipów. Jason Medeiros promuje swój nowy krążek "Friends, Enemies, Apples, Apples" tym oto niesamowitym klipem. Warto dodać, że równie wysoki poziom trzyma sam kawałek, gdzie w refrenie słyszymy głos pani Tary Ellis. Krótko mówiąc - jaram się oporowo i nabijam raperowi kolejne odsłonięcia teledysku.

ŻTG Kartel prezentuje BĘDZIE OŁRAJT mixtape

2009-07-17T15:03:00.003+02:00

Intensywnie promowany od jakiegoś czasu projekt staje się faktem.

"ŻTG Kartel przedstawia zapowiadający wyjazd do Cieszyna

B Ę D Z I E O Ł R A J T mixtape.

Będzie Ołrajt mixtape to kolaż muzyki wschodu i zachodu, klasyków i perełek, staroci i nowości, truskulu i niuskulu. Jest to mix dźwięków zarówno na melanż, jak i chill na plaży. Jest to także, a może wręcz przede wszystkim, obraz niepowtarzalnej atmosfery, która panuje w Kartelu. To wszystko za sprawą zarejestrowanych w różnych miejscach skitów, które w żadnym wypadku nie zostały nagrane na potrzeby mixtape'u. Więc najprawdopodobniej zupełnie nieświadomie przez trwający niespełna 80 minut mix poprowadzą Was sami członkowie grupy oraz przyjaciele.

Tym, którzy nie będą uczestniczyć w tym niepowtarzalnym wyjeździe pozostaje ściągnąć mixtape z internetu lub zakupić w formie fizycznej! Dokładnie tak, przygotowaliśmy dla chętnych ściśle limitowaną edycję płyty, a mianowicie 10 sztuk, haha. Jeszcze pół lata przed nami, wychodzimy na przeciw wszystkim, którzy lubią imprezować przy najlepszych dźwiękach. Cena płyty to 5 pln (tylko i wyłącznie koszta produkcji) + wysyłka (możliwy odbiór osobisty), czyli oddajemy Wam ten unikatowy krążek praktycznie za darmo.

Premiera zaplanowana jest na datę wyjazdu, czyli 27 lipca. Wtedy też dotrą do Was przesyłki z płytą oraz pojawi się link do ściągnięcia. Zamówienia składajcie w prywatnych wiadomościach do mnie lub pod numerem gg 9567514.

Mixed by Dyniowski
Design by Dyniowski

Tracklista:

1. Intro
2. Zeus - Kocham
3. Too $hort - I’m a player
4. F*ckin' ołrajt skit (feat. Procent)
5. Redman - So ruff
6. MTV Cribs k*rwa Kalin skit
7. Ortega Cartel - 30 sekund
8. Dr Dre - Let me ride
9. Jamal - Słońca łan
10. One skit
11. Tede - G.R.U.B.Y. (feat. Kołcz)
12. Orzech banger skit
13. Monopol - Zodiak na melanżu
14. 2cztery7 - To już czas
15. The Roots - Guns are drawn
16. Notorious B.I.G. - Mo’ money mo’ problems
17. Respect Interlude
18. UGK - The game belongs to me
19. Only You skit
20. Dj 600V - To jest ten bit ha (feat. Donguralesko)
21. Kontrafakt - Podjeb hu
22. OutKast - ATLiens
23. Vienio & Pele - Za mikrofonem
24. Orzech suchar skit
25. Ice Cube - You know how we do it
26. Warszafski Deszcz - Czuję się lepiej
27. Stewardessa skit
28. Jay-Z - Big Pimpin (feat. Bun B)
29. Melanż skit
30. Dj Quik & Kurupt - Hey Playa
31. For my boys Interlude
32. DonGuralesko & Matheo - Chłopaki z elementu
33. The Alchemist - Tick Tock (feat. Nas)
34. Emazet Procent - Ładuj (feat. Szybki Szmal, Onar)
35. F*ck this video skit
36. Jake One - Gangsta Boy (feat. M.O.P.)
37. O.S.T.R. - Ja i mój lolo
38. Taxi skit
39. Sobota - Tańcz głupia
40. All night Interlude
41. Gift of Gab - Ride on
42. Regumalin skit
43. Chico & Coolwadda - High come down (feat. Nate Dogg)
44. Ortega Cartel - To historia
45. Outro"

7 lipca człowieku

2009-07-07T21:54:00.004+02:00

7 lipca, data na pozór zwykła, a jednak jest coś, co sprawia, że wielu fanów dobrej muzyki czekało na ten dzień. Dziś swoje premiery mają: "Chemical Warfare" Alchemista, "BLACKsummer's night" Maxwella, "Shining Down" Lupe Fiasco, "Fish outta water" Tuńczyka i "Dillanthology vol.2" Jay Dee. O dwóch pierwszych wspominałem w cyklach 'dlaczego warto czekać na...', o Chalim i Lupe nie pisałem, gdyż jakoś nie ekscytuje mnie wyjście tych krążków, a o Dilli nie pisałem, gdyż każdy wie dlaczego warto czekać ;) Szkoda, że to tylko remixy.

Sprawdzajcie, dzielcie się opiniami, ja tymczasem uciekam raczyć się "Labor days" Aesop Rocka. Raz, że humor jakiś taki mam, a dwa, że też mam aktualnie pracowite dni.

Nocne wolne myśli 6

2009-07-06T23:26:00.005+02:00

Nocne wolne ciki ciki myśli 6. W sumie to miałem plan oszukiwać i napisać kolejną część 'nocnych wolnych myśli' za dnia. Ale ostatecznie zrezygnowałem, to byłoby nie prawilne z mojej strony. Złapałem robotę i teraz koszę hajs, dlatego jest mniej czasu i stąd taki pomysł. A że obiecałem takie lajtowe podsumowanie wydawniczego czerwca w Polsce, to tak musiało się stać.

Dobra, wszyscy wiedzą kto pozamiatał w czerwcu i jakiego wstępu należy się spodziewać, dlatego nie będę się silił na wyszukane sformułowania. Ortega Cartel i chuj strzelił cały mainstream. Co gorsza na każdym innym polu też chłopaki nie dają innym szans. Kto przygotował najładniej wydaną płytę? Kto wydał 3 klipy promujące album, z których jeden zajebistszy od drugiego? No wiemy wszyscy kto, więc może przejdźmy do reszty. Warszafski Deszcz. Trudno w to uwierzyć, ale ta płyta również została przebita. Mój pierwszy odsłuch wywołał negatywne odczucia, najprawdopodobniej z powodu ogromnych oczekiwań. Potem było coraz lepiej, aż w momencie, gdy poznałem na pamięć wiele zwrotek z albumu, stwierdziłem, że to prawdziwy majstersztyk. Trudno to wytłumaczyć podając konkretne argumenty. Ten krążek ma w sobie coś invicible, untouchable. Największym bohaterem tej płyty jest moim zdaniem Tede. Zanim ukazał się album, w mojej własnej hierarchii był on (bynajmniej nie pod względem skilla) w porównaniu do Numera mniej więcej jak Solar przy Białasie (jak najbardziej pod względem skilla), czyli krótko mówiąc w dupie. Jednak jego teksty na "Powrócifszy" pokazały mi jak bardzo wszechstronnym raperem potrafi być. I co teraz? Pezet był kolejnym raperem, którego projekt wzbudzał we mnie, nomen omen, emocje. Wiele w tym jego przedsięwzięciu sprzeczności. Może nie będę o tym więcej pisać, bo zauważyłem, że mam jakieś specyficzne podejście do tego faceta i kurde pewnie wypaliłbym niejedną głupotę. Cieszę się, że taki album powstał i jestem pewien, że wiele razy będzie mi towarzyszył. Z drugiej strony od otrzymania (niezły cyrk był z tym) fizycznej wersji "Muzyki Emocjonalnej", tylko raz wylądował on w moim odtwarzaczu, i to w zasadzie włożył go tam ktoś inny. Wielka szkoda, że nie doczekaliśmy się płyty Numer Raza. Na 2 tygodnie przed rzekomą premierą słyszałem z ust samego autora, że płyta na serio ma się ukazać 26 czerwca, mimo braku jakichkolwiek zapowiedzi. Tak się nie stało i... może to lepiej. Zostanie coś dobrego na jesień. Fabuła to taki gorszy Trzeci Wymiar. Stylistyka podobna - z zapędami na pełnokrwiste bragga, jednak poziom jeszcze nie ten, teksty też gorsze. Za to także za dużo materiału wrzucone na krążek. Za rapem Chady nigdy nie przepadałem i to po "Procederze" nie zmieniło się ani o krztę. Nieprędko, o ile w ogóle, wrócę do tej produkcji. Nawet Mes jakiś refren śmieszny na odpierdol napisał. Co do Ensonów, Solarów czy innych pionków, to nie chcę mi się wierzyć, że ktoś taki nagrał na dzień dzisiejszy dobrą płytę albo chociaż mixtape na kradzionych bitach.

Za to moja rzecz jest już na ukończeniu, ha! Jeszcze tylko parę dni i wszystko się wyjaśni.

Chciałbym wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy, która mnie w ostatnim czasie poruszyła. 25 czerwca to może nie 11 września, ale świat też oszalał. Przez ten czas aż do niedawna, te wszystkie wspominki, tribjuty, opłakiwania Michaela Jacksona bardziej mnie bawiły niż wzruszały. Owszem, szacunek jemu jako człowiekowi i przede wszystkim artyście się należy ogromny, ale który to raz, kiedy dopiero śmierć dokłada kolejne poziomy geniuszu do wizerunku artysty. W czwartek podczas grilla i jednocześnie urodzin, na których się znalazłem, ktoś puścił jednak "They don't care about us", przypomniałem sobie jak ten kawałek szczytował na "30 ton, lista lista lista przebojów" a ja tańczyłem do niego przed telewizorem. Ciarki to nic, poczułem się po prostu prawdopodobnie jak jeden z wielu tych, których jeszcze parę dni wcześniej wyśmiewałem. Nie zapalę jakiejś świeczki, nie będę nagle wielkim fanem Jacko, ale powiedzmy, że zwracam honor.

Numer na nocne przesiadywania: Ill Bill - This is who I am

Na odsłuchu m.in.:
Blackalicious - Blazing arrow
Blaq Poet - Blaqprint
Bleiz - Grill-Funk
Daz Dillinger - Only on the left side
Dj Quik - Quik is the name
Dj Quik - Rhytm-al-ism
Dj Quik - Safe and sound
Dj Quik - Way 2 fonky
DonGuralesko & Matheo - Inwazja Porywaczy Ciał
Eldo - Nie pytaj o nią
Foesum - Perfection
Ill Bill - The hour of Reprisal
Jedi Mind Tricks - Legacy of blood
Jeru the Damaja - The sun rises in the East
Molesta - Molesta i Kumple
Molesta - Nigdy nie mów nigdy
Notorious B.I.G. - Born again
Notorious B.I.G. - Life after death
Notorious B.I.G. - Ready to die
Ortega Cartel - Lavorama
Pezet - Muzyka Emocjonalna
Proceente & Dj Abdool - TOAST mixtape
Shellerini & Słoń - WSRH
Slum Village - Fantastic vol.2
Smif-n-Wessun - Reloaded
Snoop Dogg - Doggystyle
Solar/Białas - Na czczo mixtape
Tuniziano - West Coast Story Chapter 2
Warszafski Deszcz - Powrócifszy

Magazyn HipHop #61

2009-07-02T13:55:00.006+02:00

Po przerwie wraca Magazyn HipHop. 61 numer tego wydawnictwa trafi na półki już niedługo, jak zwykle jako przedsmak redakcja przedstawia okładkę. Zawartość (oczywiście częściowo) odkrywa Wam sam cover. Ode mnie tym razem biografia Scotta Storcha i wywiad z gorzowskim producentem nagrywającego pod pseudonimem Zabity Za Bity. Zachęcam do kupna!

"w 5 minut i bez wczuwki"

2009-07-02T13:32:00.004+02:00

W 5 minut i bez wczuwki. Rok 2003, na naprawdę godnym bicie Dj Decks (ach, jaka szkoda, że nie zostawił wtedy Pei), Pele w najwyższej formie lirycznej i niezły Vienio. Prawdziwa perełka.

O śpiewaniu słów kilka, czyli dlaczego warto czekać na BLACKsummer's night

2009-06-27T22:54:00.007+02:00

Czytelników bloga może ten odcinek serii 'dlaczego warto czekać' zdziwić, jednak ci, którzy znają mnie choć trochę lepiej, albo przynajmniej odwiedzali kiedyś mój profil last.fm-owy, wiedzą, że czekam na tą płytę. Nie jakoś z wypiekami na twarzy, ale jestem ciekawy. "BLACKsummer's night" Maxwella, podobnie jak opisywany parę dni temu "Chemical Warfare" Alchemista, trafi na półki sklepowe 7 lipca. Choć może w nieco innej kategorii - soul/rnb.

Kto mieni się fanem Eryki Badu, a go nie zna, ten trąba i tyle. Właśnie Maxwell, obok niej i D'Angelo uznawani są za trójkę współtwórców pod koniec XX wieku gatunku muzycznego zwanego neo-soulem. O istnieniu tego artysty dowiedziałem się czytając internetowe pismo Ściszto. Zamieszczona była tam relacja z jego koncertu, bodajże w Amsterdamie, na którym, delikatnie mówiąc, nie spotkał się z ciepłym przyjęciem. Wszystko się jednak zmieniło w momencie, gdy wykonał "This woman's work". Na sali zapanowała cisza, a piękniejsza część widowni już do końca koncertu była wręcz zahipnotyzowana. Zaciekawiony, sprawdziłem cóż to za utwór mógł zrobić takie wrażenie i tak oto zaczęła się moja przygoda z Maxwellem. Jeśli go nie znacie, niech zacznie się i Wasza. A potem możecie albo zażenowani wyjść z tej strony, albo zacząć zachwycać się klipem i puszczać go po raz kolejny, szukając po sieci innych nagrań tego pana.

Maxwell - This Woman's Work
Załadowane przez: lachula. - Odkryj inne klipy wideo.

Nigdy nie lubiłem dzielić słuchaczy na tych o mniejszej i większej wrażliwości, jednak nie ma co ukrywać, że wielu z Was historyjki o rozstaniach z kolejnymi dziewczynami omijają szerokim łukiem. Muzyka śpiewana, w dodatku nierzadko o miłości, kojarzy się przecież większości z wymalowanymi paniami, które co płyta śpiewają o podobnych zawodach sercowych. I w zasadzie to nie umiem podać więcej niż jednego powodu czym muzyka Maxwella różni się od tego stereotypowego myślenia. Tym powodem są emocje. Słysząc jego śpiew, czuję prawdziwość słów i uczuć, o których mówi. I może to naiwne z mojej strony, ale szczerze wierzę, że powodem, dla którego przez niemal 8 lat był nieobecny na scenie, jest po prostu brak weny.

Zanim do owej przerwy doszło, Maxwell w 2001 roku wydał "Now", który jest jednocześnie najpopularniejszym krążkiem artysty. Promowany singlem - "Get to know ya" album jest spójny - ma zdecydowanie spokojny charakter. Wyjątkiem jest klubowe "Now/At the party". Nietrudno się domyśleć, że sfera liryczna krąży raczej wokół miłosnych rozterek bohatera. Jako całość słuchana dla przyjemności potrafi znużyć, jednak w tych bardziej melancholijnych momentach życia jest naprawdę w sam raz.

Kolejny album był w przygotowaniu bardzo długo, fani (albo raczej fanki) zdążyli przestać wierzyć, że kiedykolwiek się ukaże. I oto w kwietniu Maxwell wypuścił singiel, potwierdzając plany wydawnicze. "Pretty wings" nie zrywa z dotychczasowym stylem naszego śpiewającego bohatera. Ludzie oczekujący na ten album są wniebowzięci. Jak pokazało pierwsze po wypuszczeniu singla notowanie Billboardu, konflikt pomiędzy sukcesem artystycznym i komercyjnym nie zawsze jest nieunikniony. Maxwell zadebiutował tam na dobrej 22 pozycji.

Mnie tam średnio się akurat podoba, wszystko to wydaje się być nieco wtórne i rozczula coraz mniej. Następne w kolei "Bad habits" także nie zrobiło na mnie wrażenia, jakiego się spodziewałem. Nie wiem, może przez ten cały okres czasu trochę się zmieniłem i rusza mnie niewiele rzeczy. Mimo wszystko czekam na jakąś perełkę pokroju "This woman's work". Gdy odrzuconym znudzi się Pezet, niech sięgną po Maxwella i "BLACKsummer's night". A Tobie, jeśli lubiłeś śpiew Bilala czy Raheema Devaughna, których musiałeś słyszeć (i to na płytach m.in. UGK czy Scarface'a), solowe dokonania Maxwella także powinny przypaść do gustu. Do zamówienia tu.

Prys i Bleiz mają przepis na klip

2009-06-25T15:00:00.002+02:00

Krótko i zwięźle. Produkcja: Eten + rap: Prys i Bleiz + wokale: Magdalena Dzięgiel aka Jazzy = klip do "Mamy przepis" promujący "Wroakland mixtape". Smacznego!

Nocne wolne myśli 5

2009-06-22T01:04:00.005+02:00

Witam ponownie w nocy, dziś będzie krótko, bez gimbusowskich fotek nowych ciuchów czy płyt. Te w natłoku nowości przybywają wolniej, wybierane są jednak nadzwyczaj starannie.

Pół godziny temu dowiedziałem się, że wyleciałem ze studiów. Nieco dziwne, wszak dopiero czerwiec. Ostatecznie jednak porażka jest o tyle mniej bolesna, że jest to pierwszy rok i to w dodatku na kierunku niekoniecznie trafionym. Tak naprawdę to wszystkie moje działania podporządkowane są jednak teraz wczasom! Załatwianie wypoczynku dla Kartelu, później zarobek, a po drodze...? No właśnie! Otóż wiecznie bierny muzycznie Dyniowski zabrał się wreszcie za coś, co naprawdę jest bliższe ukochanym dźwiękom niż jakiekolwiek recenzje, wywiady czy rankingi. Co to jest? Zdradzić jeszcze dzisiaj nie mogę, gdyż jest to niespodzianka szykowana głównie dla najbliższych przyjaciół, która zresztą będzie z nimi ściśle powiązana, a wierzę, że mimo wszystko niektórzy z nich czytują choćby raz na jakiś czas tego oto bloga. Kampania promocyjna tego przedsięwzięcia już ruszyła! Wkrótce i na łamach tego miejsca powinny ukazać się jakieś informacje na temat tego tajemniczego projektu. Dodam tylko, że jest przy tym świetna zabawa, która jednak pochłania sporo mojego czasu. Czekajcie cierpliwie!

Za nami, jak wszyscy wiemy (niech mnie, ale teraz wyjątkowo jestem pewien, że 'wszyscy' nie jest nadużyciem) premiera "Powrócifszy". Po albumie oczekiwałem naprawdę wiele. I nie zawiodłem się. Podobnie zresztą jak na koncercie, na którym byłem 4 dni później. O wrażeniach miałem zamiar podzielić się w artykule, który planowałem napisać z myślą o podsumowaniu pierwszego półrocza pod względem koncertów, na których dane mi było się znaleźć. Ze względu jednak na to, że uzbierało się ich bodajże 5, najprawdopodobniej odłożę to na koniec grudnia. Powiem tylko tyle, że momentami był prawdziwy ogień! Trudno to wyrazić słowami. Po prostu wpadajcie na koncerty WFD i skaczcie jak najwyżej! A potem róbcie sobie fotki z Setką ;) Nie będzie rankingu koncertów, pojawi się za to druga część luźnego podsumowania gorącego okresu letniego, czyli płyt wydanych w czerwcu, a także kolejna odsłona "dlaczego warto czekać na...". Tym razem będzie nieco inaczej, ale o wszystkim dowiecie się czytając na dniach nowy art. A o Ortedze cisza celowo. Oni tutaj jeszcze wrócą.

Zakładając w grudniu tego bloga nie wiedziałem zbytnio czego się spodziewać. Czytuję regularnie blogi, które niestety (sądząc po ilości komentarzy) nie mają zbyt wielu odsłon, dlatego też byłem pełen obaw co do tego, czy nie będę pisał sam dla siebie. Nie wyznaczałem sobie czasu na "rozkręcenie interesu", ale wiadome było, że ewentualne zainteresowanie może trochę potrwać i dziś mogę w zasadzie powiedzieć, że potrwało krócej niż się spodziewałem. Propsy i polecanie tego bloga przez parę już osób to naprawdę miłe. Cieszy, że praca i czas, które człowiek w to wkłada nie idą na marne. Bo mimo, że traktuję to czysto zajawkowo, to jednak staram się robić nieźle. Przestanę pisać, gdy będę czuć, że robię to dla zasady. Aktualizowanie rzadziej, ale za to z dłuższymi tekstami - to chyba optymalne dla mnie rozwiązanie. Ja propsować innych nie zamierzam, nie jestem żadnym autorytetem, z którego zdaniem warto się liczyć. Ci, których wkład w pisanie doceniam, wiedzą o tym, gdy komentuję im posty (tak Lite, Twój wkład też doceniam, mimo że chyba czujesz hejting z mojej strony).

Po dłuższej przerwie spowodowanej kilkoma problemami wraca Magazyn HipHop. Okładka numeru #61 już za parę dni w internecie. Myślę, że zawartość zrekompensuje czekanie. L.U.C., Rasmentalism & Wena, Trzeci Wymiar i naprawdę wielu innych. Nie zabraknie i materiałów nadesłanych przeze mnie - będzie wywiad i pierwsza w biografia. Czekajcie!

Miało być krótko, ale się nie udało ;) Na koniec napiszę to, co już zostało tu przeze mnie wspominane: sprawdzajcie Słonia! Szkoda jedynie, że "Intro" jest najlepsze, hehe. Wspomniane dobre słowa o tym blogu nie zostaną zaprzepaszczone, więc sprawdzajcie ciągle nowe teksty! Pozdrawiam.

Numer na nocne przesiadywanie: Słoń - Intro

Na odsłuchu m.in.

3H - Nastukafszy
A Tribe Called Quest - Midnight Marauders
A Tribe Called Quest - The Love Movement
Borixon & Kajman - Semtex
Dj Quik & Kurupt - Blakqout
Fabuła - Dzieło sztuki
Foesum - The Foefathers
Ill Bill - The Hour of Reprisal
J Dilla - Jay Stay Paid
Jamal - Rewolucje
Jamal - Urban Discotheque
Jedi Mind Tricks - Legacy of blood
Marco Polo & Torae - Double Barrel
Mos Def - The Ecstatic
Notorious B.I.G. - Life after death
Ortega Cartel - Lavorama
OutKast - Aquemini
OutKast - ATLiens
Papoose - Internationally Known
Pezet - Muzyka Emocjonalna
Proceente & Dj Abdool - Toast mixtape
Prodigy - Invaders must die
Q-tip - The rennesaince
Słoń - Chore melodie
Tha Dogg Pound - Dogg Food
The Alchemist - 1st Infantry
The Alchemist - The Cookbook
The Alchemist - Rappers Best Friend
Warszafski Deszcz - Powrócifszy
West Side Connection - Bow Down

O alchemiku z Kalifornii słów kilka, czyli dlaczego warto czekać na Chemical Warfare

2009-06-12T14:49:00.005+02:00

Nie wiem, czy również odnosicie podobne wrażenie, ale czy ten człowiek nie jest wciąż niedoceniany? Spod jego rąk wyszły już 2 longplay'e, 5 płyt instrumentalnych, jego bity są na wielu produkcjach o wysokich ambicjach, a jednak on sam wydaje się być poza kręgiem najbardziej pożądanych producentów. A szkoda.

Alan Maman, czyli Alchemist, został po raz pierwszy dostrzeżony przez samego B-Reala. Szybko zdobył szacunek produkując bity dla Cypress Hill, Dilated Peoples i Mobb Deep. Praca ta nie przeszła niezauważona w hip-hopowym środowisku, a to zaowocowało kolejnymi collabos, m.in. z Nasem, Jadakissem, Ghostface Killah czy Snoop Doggiem. Od niemal roku słyszymy o kolejnej płycie Alc'a. Premiera "Chemical Warfare", bo taki będzie mieć tytuł, zaplanowana jest na 7 lipca. Pytacie czy warto na nią czekać?

Od 2004 i "1st Infantry" - jego pierwszej producenckiej płyty alchemik z Kalifornii może imponować długą listą znamienitych gości. Nie jest to bynajmniej zasługa koneksji, bo kto nie chciałby się dograć na taki bit?

Oprócz Nasa i Prodigy'ego, na "1st Infantry" pojawiają się między innymi B-Real, The Game, Mobb Deep, Dilated Peoples, T.I. czy Devin The Dude. Album rozszedł się w ilości 200 tysięcy sztuk. Od tamtej pory głównymi przedsięwzięciami Alchemista były wspólna płyta z Prodigy'm, wyprodukowanie sporej części "The Weatherman" - debiutu Evidence'a (z którym to tworzy duet Step Brothers) oraz instrumentalne "Rapper's best friend". Dopiero pod koniec 2008 roku usłyszeliśmy, że wre praca nad nowym krążkiem. I tak jak jego kompan Ev w zasadzie promując "Cats & Dogs" nagrał świetne "The Layover EP", tak identycznie postąpił Alc. Krótkie, bo zawierające zaledwie 6 utworów wydawnictwo nosi nazwę "The Cookbook" i w zamyśle jest przedsmakiem do tego, co ma na nas czekać w lato 2009. Zawierało nawet dwa utwory, które mają znaleźć się na "Chemical Warfare", oczywiście okrojone z niektórych zwrotek. Bit do "Therapy" z Evidence'm, Blu i Kid Cudim bardzo przypomina świetne "To The Top" Statik Selektah.

Jedną z największych, jeśli nie największą zaletą producenta urodzonego w Beverly Hills jest wszechstronność. W zasadzie ciężko go sklasyfikować, zaszufladkować w jakiś sposób. Potrafi zrobić typowo kalifornijskie bujające jointy, jak i brudniejsze, bardziej surowe podkłady. Nie stroni od elektroniki, jak i sampli, a jedyną barierą przy tworzeniu wydaje się być poczucie smaku.

Promocja "Chemical Warfare" nie zakończyła się na wypuszczeni epki. W okolicach marca pojawił się pierwszy singiel. I znów zaskoczenie! "Smile" jest przyjemne, wysmakowane, między innymi dlatego, że refren śpiewa Maxwell. Ten szykujący się do powrotu artysta to prawdziwa legenda soulu. Jestem przekonany, że swojego głosu użyczyłby naprawdę niewielu producentom. Oprócz niego i zwrotki samego Alchemista, dostajemy także Twistę, jednak w jego przypadku o zaskoczeniu nie może być mowy.

Gdy do wiadomości publicznej udostępniono tracklistę albumu, oczekiwanie zostało spotęgowane. Mieszanka undergroundowych rookies i prawdziwego mainstreamu to zawsze ciekawe połączenie. Oprócz stałych gości pojawiają się tam: Kool G Rap, KRS-One, Snoop Dogg, Three 6 Mafia, Fabolous, Talib Kweli, Eminem, a nawet Tha Dogg Pound! Znajdzie się coś dla naprawdę każdego. Ja zostawiam Was z singlem okraszonym naprawdę fajnym teledyskiem i czekajcie w uśmiechu do 7 lipca, album już niedługo!

Wszystkie drogi prowadzą do Detroit

2009-06-10T15:33:00.003+02:00

"27 czerwca biegiem do Hydrozagadki. Razem z Dj'em DBTem zagramy imprezę, która miejmy nadzieję zapoczątkuje kilka następnych.

Droga do Detroit to nie tylko Detroit . To przekrój “czarnej muzyki”: od soulu przez funk, latino kończąc na najlepszym hip hopie i współczesnych brzmieniach elektronicznych. To Curtis Mayfield, George Clinton, Jackson 5, Ohio Players, James Brown, Jimi Hendrix, J Dilla, De La Soul, ATCQ... i wielu innych."

Oto wiadomość od Menta - jak piszą - jednego z niewielu polskich beatmakerów grających na żywo z maszyny MPC 2000xl, a bliżej znanego ze względu na wyprodukowanie "Dobrej muzyki i ładnego życia".

Nie pozostaje mi nic, jak podać dalej! Jedynym mankamentem tej imprezy wydaje się być kiepski plakat promujący ;) Więcej pod tym adresem.

Recenzja: Dj Quik & Kurupt - Blaqkout

2009-06-09T10:03:00.013+02:00

Od momentu, w którym oficjalnie obwieszczono, że na wakacje możemy spodziewać się g-funkowej bomby od Dj Quika i Kurupta, fanom zachodniego wybrzeża oczekiwanie mąciło luz. Dziś premiera, ale że powoli tradycją staje się wyciek do internetu płyty już na parę dni wcześniej, to zapraszam do przeczytania recenzji "Blaqkout".

Mające w założeniu złagodzić ciekawość fanów single, tylko ją rozbudziły, powodując wiele szumu i dyskusji na temat całościowej zawartości albumu. Już w pierwszym rzucie dostaliśmy potężnego bangera w postaci "Hey Playa". Pulsujący, bujający bit, oparty na arabskim brzmieniu , wzbogacony dodatkowo kobiecym wokalem w refrenie był z pewnością tym, czego ludzie oczekiwali od duetu. Gdy jednak ukazały się 2 kolejne numery z płyty, zadowolenie fanów spadło, zwłaszcza wśród oponentów nowych rozwiązań. "Whatsha Wan Do" - nowoczesne, acz banalnie proste przypomina bardziej melodie rodem z najstarszych konsol i gier typu "Super Mario Bros", aniżeli westcoastowy podkład. Przyznać jednak trzeba, że po kilku odsłuchach utwór naprawdę wkręca się w głowę i aż chcę się również spytać "what you really wanna do?". Podobnie dzieje się z trzecim zapowiadającym album trackiem - "9x's outta 10". Minimalistyczny bit, urozmaicony chórem niczym w "Hemp Armii..." sprawia wrażenie jakby w ogóle niedokończonego. Jednak i on po chwili zmusza nasze mięśnie karku do pracy. Fani starego brzmienia Quika poczuli znów ulgę dopiero, gdy ukazało się "Do You Know". Leniwie płynący z tego jointa vibe niesamowicie odpręża - g-funk z najwyższej półki!

"Do You Know" pozwalał nawet największym sceptykom ze spokojem oczekiwać na album. Jakby na potwierdzenie tego, na wejście dostajemy tytułowe "Blaqkout" - energicznie funkujący bit i wyluzowaną, ale i dynamiczną nawijkę. Chwilę później "Cream N Ya Panties" z piszczałą i gitarą tylko potwierdza wysoką formę obu gospodarzy. Jest świetnie, oby tylko ammo nie wyczerpało się na samym początku. Po dwóch znanych nam już singlach dostajemy "Ooh" - pierwszy zgrzyt. Tym razem eksperyment Quika nie wychodzi na dobre. Elektroniczny bit nie posiada w sobie nic z rytmiki, jest monotonny i drażniący. Zapominamy o tym, gdy słyszymy "Fuck Y'all" - diss na AMG, 2nd II None i Hi-C, ale jednocześnie jeden z najlepszych brzmieniowo kawałków na "Blaqkout". Gdy natrafiamy na "Exodus" oraz "Jupiter's Critic & The Mind of Mars" nachalnie używana przez Quika elektronika zaczyna razić w oczy. W pierwszym przypadku powtarzanie w kółko jednego zdania, jak rozumiem, miało pełnić rolę jakiegoś "interlude'u", co kończy się jednak skipem po maksymalnie minucie. Drugiego z tych utworów nie umiem z kolei na żaden ze sposobów wytłumaczyć. Komputerowa modulacja głosu Quika to pomysł nietrafiony. Koniec tej niedługiej płyty to znów świetne "The Appeal", skit i alternatywna wersja "Whatcha Won Do".

Raperzy na tych różnorodnych podkładach poruszają się bez wyjątku z gracją i luzem. Choć oboje stają za mikrofonem, to zdajemy sobie sprawę, że Dj Quik jest w tym duecie głównie przez produkcje. I tak Kurupt potwierdza, że jest technicznym masakratorem, bez względu na to, czy bit przyspiesza, czy akurat wolno płynie, jak np. w "Do You Know". I mimo, że jego kompan odpowiedzialny za bity na cały album naprawdę nie przynosi na majku wstydu, ba, daję radę!, to jednak reprezentant Tha Dogg Pound zostawia go w tej kwestii w tyle.

Do nazwania jednym słowem "Blaqkout'u" najbardziej pasuje mi "zróżnicowany". Pod wieloma względami - tempa, stylistyki i niestety jakośći. Co jest jednak małym paradoksem, trudno zarzucić płycie nierówność. Winą za gorsze momenty obwinić możemy nadmierną chęc do eksperymentowania. W niektórych przypadkach jest to kreatywność in plus, ale nie oni pierwsi przekonują nas, że co za dużo, to niezdrowo. W nadchodzące wakacje zabierajcie jednak "Blaqkout" na imprezy, a takie "Hey Playa" czy "Do You Know" na pewno zagwarantują dobrą zabawę.

Ocena: 7/10

Nie pal Jana, idź na koncert!

2009-06-08T11:31:00.003+02:00

"-ja pierdolę, będzie jan palony, kurwa jan palony jak nic. przecież nie mamy biletów na koncert.
- o kurwa, a da się coś z tym zrobić jeszcze?
- czekaj, masz gdzieś numer do dyniowskiego?
- mam, pod "Pan Dyniowski"
- to zajebiście, dzwoń!
- siemasz dynio, dostanę jeszcze bilety do MegaClubu?
- no proste, są jeszcze ostatnie sztuki w budce z kebabami!
- to zajeboza, weźmiemy 2 na ostro i wbijamy"

I TY NIE PAL JANA I WBIJAJ NA KONCERT!

Recenzja: Trzeci Wymiar - Złodzieje Czasu

2009-05-27T15:45:00.010+02:00

Stara prawda głosi, że znacznie trudniej jest obronić tytuł, niż go zdobyć. Podobnie jest chyba z muzyką. Po niespodziewanej bombie, jaką niewątpliwie byli "Inni niż wszyscy", Trzeci Wymiar miał potwierdzić swoją wartość. Czy się udało? Odpowiedź na końcu tekstu.

Stylistycznie "Złodzieje czasu" mieli być kontynuacją poprzedniego krążka, a zadbać mieli o to dwaj wielbiciele klasycznego, brudnego brzmienia - Dj Creon i Dj Kut-O. Obaj mieli do zaoferowania tak wiele, że Szad, Nullo i Pork podjęli decyzję o podzieleniu albumu na dwie płyty. Wszystkie przyszykowane podkłady trzymają wysoki poziom. Ponadto pomysłowe skity, które nie są typowymi "interlude'ami". To wydawało się wystarczającym powodem, dla którego wypuszczenie 2CD byłoby pomysłem trafionym. Mimo tego wszystkiego 3W nie uniosło ciężaru dwupłytowego wydawnictwa, jak to już zresztą niejednokrotnie bywało nawet w przypadku najlepszych. Zawartość obu krążków jest porównywalna, jednak materiał na każdej z nich jest po prostu nierówny. Początek, aż do "Chciałbyś" kompletnie tego nie zwiastuje, ale później "Skazanych na instynkt" (mimo świetnej zwroty Nulla), "One hip-hop, One nation" (mimo dobrego konceptu na kawałek) i "Miasta zielonego dębu" (mimo flow Szada) mogłoby spokojnie nie być. Niestety na drugim CD sytuacja wygląda identycznie. "Łapy w górę", "Złap za broń", "Balans" i "Cofnij się!!!" + 2 skity, a reszta z powrotem na twardy dysk raperów. Aż prosi się, by te najlepsze numery zebrać na jednej płycie. Zwłaszcza, że cena albumu po dodaniu drugiej wcale nie wzrosła.

To nie jedyny minus płyty. Drugim są zdecydowanie goście. Większość jest po prostu bezbarwna, a Fokus zarapował ksero zwrotki z "Ran kłutych" Piha. Jego - jak to ktoś zabawnie określił - recytacja pozabitowa mocno irytuje. Na całe szczęście parę sekund później Nullo pokazuje jak nawija się szybko, ale do bitu i sprawia, że szybko zapominamy o pozostałych. I co cieszy, tak jest przez sporą część "Złodziei czasu". Umiejętności całego tria rekompensują nam wiele z niedoskonałości. Co warte podkreślenia, oprócz bogatych w podwójne, potrójne rymy wersów i trafnych, imponujących punchline'ów, wałbrzyscy raperzy równie dobrze wypełniają linijki ciekawymi obserwacjami. Plusem jest też na pewno to, poziom skillsów wszystkich Mc's jest bardzo zbliżony. Wielu słuchaczy na gracza numer 1 typują Porkinsona, ja jestem zdania, że minimalnie przed szereg wysuwa się Nullo.

To wszystko sprawia, że rapu Trzeciego Wymiaru słucha się z niekwestionowaną przyjemnością. Szkoda tylko jednego faktu - decyzja o wydłużeniu albumu okazała się nietrafiona, przez co zmusza nas to do częstego skipowania. Aha i odpowiedź. Tak, 3W mimo wszystko potwierdza swoją wartość.

Ocena: 7,5/10

Przedsmak wielkiego finału

2009-05-27T12:03:00.009+02:00

Dodawane tutaj teksty trzymają się ściśle konwencji - niemal wszystkie związane są z muzyką. Ośmielę się dziś jednak wykorzystać tytuł bloga i w paru słowach powiedzieć o zbliżającym się z każdą godziną wielkimi krokami finału Champions League.

Liga Mistrzów. Równą dekadę musieliśmy czekać na to, by te rozgrywki doczekały się finału prawdziwych czempionów. 26 maja 1999 roku na stadionie Camp Nou spotkali się triumfatorzy ligi niemieckiej i angielskiej - Bayern Monachium i Manchester United. Następne 9 finałów to pojedynki, w których maksymalnie jedna drużyna zdobyła w tamtym sezonie mistrzostwo we własnym kraju. W dwóch przypadkach żadna z ekip nie zdobywała trofeum w swojej lidze, a w trzech rywalizacja była sprawą wewnętrzną jednego kraju. Wreszcie dziś naprzeciw siebie staną dwie najlepsze drużyny dwóch najsilniejszych lig świata.

Na tym wyjątkowość finału kończy się w faktach, a zaczyna w oczach wszystkich ekspertów i po prostu fanów futbolu. W opiniach wielu, na boisku w Rzymie walczyć będą bowiem najlepsza obrona z najlepszym atakiem świata. Jak kończy się taka rywalizacja wszyscy widzieliśmy w półfinale na Stamford Bridge - mecz był po prostu brzydki. Wiadomo, finał to zupełnie inne rozstrzygnięcie niż dwumecz. Mniej taktyki, więcej improwizacji, kluczowa może okazać się dyspozycja dnia, nawet zaledwie jednego z graczy, gdyż obie drużyny posiadają takich w swoich szeregach. Dlatego trudno mi sobie wyobrazić, by Manchester wybiegł na murawę Stadio Olimpico z nastawieniem podobnym do tego jakie prezentowała Chelsea. Jednocześnie, co dość paradoksalne, najbardziej się tego obawiam. I nie mówię tego jako zwykły obserwator w obawie o spadek jakości finału, a jako fan Barcy. Drużyna z Katalonii zdecydowanie najgorzej radzi sobie w starciu z kolektywem, który niemal w całości buduje mur uniemożliwiający dostęp do bramki, z kolektywem, w którym każdy zawodnik doskonale wie, co należy do jego zadań. Sir Alex Ferguson to trener na tyle doświadczony, że nie wierzę, że nie doszedł do podobnego wniosku. Mimo wszystko wierzę, że nie będzie ryzykował tak defensywnego nastawienia, zwłaszcza, że defensywa Barcelony pod nieobecność Marqueza, Abidala i Daniego Alvesa może być nadzwyczaj łatwa do sforsowania.

Kluczowe może być też to, w jakim stopniu nieopierzony jeszcze mimo wszystko Guardiola rozszyfruje taktykę rywala i jak nastawi swój zespół. Brak takiego "planu B" ewidentnie wyszedł podczas półfinałowego meczu rewanżowego i gdyby nie cud w doliczonym czasie, dziś mielibyśmy powtórkę finału z poprzedniego roku. Barca musi być przygotowana zarówno na obronę rezultatu, jak i na gonienie wyniku. Manchester oba warianty będzie mieć na pewno przećwiczone i nie pogubi się ani przez moment.

Aby jeszcze bardziej podgrzać atmosferę przed finałowym meczem, wstawiam krótki film zapowiadający to wydarzenie. Pobierzcie go pod tym adresem. Manchester na biało, Barca klasycznie - blaugrana. Nie podejmę się typowania wyniku. Niech zwycieża lepszy.

Nocne wolne myśli 4

2009-05-20T23:34:00.009+02:00

Siemano, z tej strony Rychu Peja Solufka. W ostatnim czasie od pisania notek na blogu wolałem kręcić durne filmiki, które potem godzinami oglądają gimbusy na moim kanale YouTube. No dobrze, tak naprawdę to nie pojawiało się tu nic nowego, gdyż moje życie prywatne, studenckie a także nazwijmy to zawodowe, przechodziło w niedalekiej przeszłości małe i większe wstrząsy. O szczegółach na razie wolę nie mówić, niedługo wszystko powinno się unormować, albo przynajmniej wyjaśnić. Jedyne, co mogę zapowiedzieć to starania o większą ilość wpisów, szczególnie tych dłuższych. Wolę się zabezpieczyć słowem "starania", gdyż wiadomo - nadchodzi lato, okazji do omijania szerokim łukiem bloga może być aż nadto.

Wydawanie płyty w maju i czerwcu tego roku, zwłaszcza przez graczy średnich, albo raczej kiepsko do tej pory zareklamowanych, to więcej niż ryzyko. Oczekiwane debiuty, powroty, solówki (ach, te słowo po prostu mnie prześladuje!), po prostu wszystko. Nie zabrakło nawet niespodziewanego projektu, który również może sporo namieszać. Do końca maja zostało wprawdzie jeszcze parę dni, ale żadna ciekawa pozycja już się w tym miesiącu nie pojawi, dlatego pokusiłem się o krótkie podsumowanie pierwszej części tego świetnego dla słuchaczy okresu. Co najpierw przychodzi na myśl? Pewnie, że Ten Typ Mes. Pisanie o tym, że druga solowa płyta Typa odbiega nieco klimatem od singli i w ogóle nie jest stricte hip-hopowa zakrawa na wtórność. Album w istocie jest bardzo różnorodny, ale wydaje się to jego niekwestionowaną zaletą. A sam Mes pokazał kolejny raz jak bardzo nieprzewidywalnym jest artystą, gdyż wszyscy spodziewali się chyba petardy z wylewającym się z tracków różnorodnym flow, a ten przyszykował kolaż spokojniejszych w gruncie rzeczy numerów, pełen obserwacji opisanych w niekonwencjonalnych linijkach (to akurat nie zaskakuje). Jednym słowem nie zawodzi. Drugą bardzo oczekiwaną przeze mnie płytą byli "Złodzieje czasu" dolnośląskiego Trzeciego Wymiaru. Nie będę może uprzedzał faktów i swoje spostrzeżenia na temat tego krążka przedstawię wkrótce w recenzji. Płytę Hemp Gru ominę celowo, zaś produkcji Fundacji #1 i Krzyha Enwues nie było mi dane sprawdzić i na zmianę tego stanu rzeczy się nie zanosi. Z chwilowej ciszy u Gurala korzystają chyba jego kompani ze stolicy Wielkopolski i próbują wybić się na chociażby drugi plan. Swoją legalną płytę wypuścił bowiem niedawno Paluch. "Pewniaka" jednak też nie przesłuchałem jeszcze, ale nie mówię o Poznaniu bez przyczyny. Parę zdań o innym człowieku z tego miasta. Słoń, bo o nim mowa, jest autorem "Chorych melodii", które także pojawiły się na półkach jako legalny debiut tego zawodnika. I uważam, że temu człowiekowi naprawdę należy się parę pochlebnych słów. Melodie na albumie są absolutnie chore. Raper, o którym nie było zbyt głośno do tej pory, dysponuję więcej niż poprawnym flow, a także zaskakującymi naprawdę często rymami. Największą zaletą projektu jest jednak odmienność od wszystkiego, co do tej pory pojawiało się w jego mieście, a nawet w całym polskim kraju. Nie obyło się bez wpadki, jaką niewątpliwie jest "Ssij go", które niedaleko szukając jest odpowiednikiem "Tak bardzo chcę" Pei. Ryszard Andrzejewski udziela się zresztą w tym tracku gościnnie... Czy to może być przypadek? Gospodarzowi albumu trzeba przyznać jednak, że porusza się on po bitach nadzwyczaj pewnie. Jeśli przy warstwie muzycznej jesteśmy, warto powiedzieć, że Mikser przyszykował Słoniowi naprawdę adekwatne do tematów podkłady, co dodatkowo podkreśla hardkorowy charakter płyty. Mówiąc w skrócie: doczekaliśmy się polskiego Necro.

Czerwiec pod tym względem wydaje się być równie obfity. Ortega Cartel, Numer Raz solo, Pezet i przede wszystkim Warszafski Deszcz! O tak, będzie się działo... Tylko skąd brać te pieniądze na wszystkie albumy? Coś czuję, że ktoś z wielkich na tym ucierpi.

W czym zasłuchiwałem się w ostatnim czasie? Gdy listonosz przyniósł mi "Złodziei Czasu", dwie płyty tego wydawnictwa na przemian obracały się w moim odtwarzaczu niemal przez tydzień bez przerwy. Jeśli chodzi o Stany, górowało Cypress Hill, Big Shug, Smif-n-Wessun i Westside Connection, a jeśli chodzi o Polskę, to Zabity Za Bity (pamiętajcie tę ksywkę i sprawdzajcie "89 EP"!), Tede, Warszafski Deszcz "Nastukafszy" i - uwaga, uwaga - Rychu Peja Solufka! Tak, tak, nie macie zaćmy, jaskry ani innej wady wzroku! Po paru odsłuchach doszedłem do wniosku, że kultowa już "Solufka" ma naprawdę parę mocnych kawałków! Taka "Szkoła życia" czy "Rap moją kokainą" są naprawdę dobre. A i w paru innych trackach ("Definicja Zabijania", "Bragga")Rysiu pokazuje swoje spore techniczne umiejętności. Nie oglądajcie jego idiotycznych zachowań na YouTube, tylko posłuchajcie tych paru numerów. Oprócz tego przesłuchałem ostatnio sporą ilość mixtape'ów. Z tych bardziej wartych polecenia są: Ludacris "Ludagiving", Joell Ortiz "Covers the Classics", Dj Delz i Termanology "Jackin for Beats", "Blueberry Rasberry Jam" mixed by Roux Spana i przede wszystkim Dj Mystery & Y.g.c. - "Jay-Z Classic Collabos".

Jestem świeżo po finale ostatniego Pucharu Uefa. Rozstrzygnięcie mogło być tylko jedno - Werder bez Diego był po prostu skazany na porażkę, choć i tak dobrze sobie poczynał. To był niezły finał, ale tak naprawdę ostrzę sobie zęby na przyszłotygodniowy - ten najważniejszy. W zasadzie to pewnie każdy fan dobrego futbolu sobie je ostrzy, ale ja z racji swojego długoletniego sympatyzowania z drużyną Barcy, przeżywać będę go wyjątkowo mocno. Mam nadzieję, że Manchester zagra bardziej otwarcie niż Chelsea, a będziemy oglądać naprawdę świetny finał, godzien dwóch najlepszych obecnie drużyn globu.

Na dziś to tyle, wyczekujcie tu wszelakich tekstów: recenzji, relacji, podsumowań. Obiecuję poprawę w dodawaniu nowych wpisów. Peace!

Numer na nocne przesiadywanie: Zabity Za Bity - Despite

Na odsłuchu:
Ayo - Gravity at last
Ayo - Joyful
Big Shug - Who's Hard
Cypress Hill - Cypress Hill
Cypress Hill - Black Sunday
Cypress Hill - Temples of the Boom
Depeche Mode - Sounds of the Universe
Dj Delz & Termanology - Jackin for Beats mixtape
Dr Dre - 2001
Emil Blef - Billing
Flexxip - Fach
Fisz Emade jako Tworzywo Sztuczne - Piątek 13
Joell Ortiz - Covers the Classics mixtape
K.A.S.T.A. & Kut-O - 1,2,3
Mardi Gras - Podaj Dalej
Masta Ace - A long hot summer
Słoń - Chore Melodie
Smif-n-Wessun - The Album
Tede - S.P.O.R.T.
Tede - Hajs Hajs Hajs
Tede - Esende Mylffon
Tede - Ścieżka dźwiękowa
Ten Typ Mes - Zamach na przeciętność
Trzeci Wymiar - Złodzieje czasu
Tupac - All eyez on me
Warren G - Regulate G... Funk Era
Warszafski Deszcz - Nastukafszy
Westside Connection - Bow Down
WhiteHouse - Poeci
Zabity Za Bity - 89 EP
Zeus - Co nie ma sobie równych

Kupuj płytę Cartel ziom, c'mon!

2009-05-08T16:25:00.003+02:00

Sixteen Pads Films prezentuje

Ortega Cartel "To Historia" Video from Sixteen Pads Films on Vimeo.

Pierwszy singiel nadchodzącej płyty "Lavorama" Ortegi Cartel już jest! Wyjście z undergroundu zaowocowało stworzeniem klipu do kawałka "To historia". Sam klip, do czego 16Pads Films przyzwyczaiło stoi na wysokim poziomie, jest niebanalny w swojej prostocie i bez użycia jakichkolwiek efektów specjalnych. Najważniejszy jest jednak sam poziom muzyczny, który jest równie wysoki. Patr00 mnie nie zaskoczył, po raz kolejny potwierdził po prostu swoje nieprzeciętne umiejętności w klikaniu w swoją MPC-etkę. Z numeru płynie leniwy, pozytywny vibe, a głowa kiwa się sama. Podsycili mi apetyt tylko... Ta płyta "będzie ołrajt" ;)

Zapowiedzi (nie)oczekiwanych projektów

2009-05-07T17:10:00.003+02:00

Słoneczna pogoda za oknem niesie za sobą pozytywne i te drugie skutki. Na pewno nie sprzyja przygotowywaniu się systematycznie na uczelnię, podobnie jak pisaniu tutaj. Jeśli mam zamiar prowadzić tego bloga, nie mogę po prostu pominąć takich zapowiedzi. Nie będę już wspominać o bardzo gorącej wiośnie rapowej w Polsce. Dawno nie pamiętam takiego okresu. Nawet poprzednia zima z "Ty przecież wiesz co", "Nie pytaj o nią" i Solufką nie była tak gorąca. Ten Typ Mes, Warszafski Deszcz, Numer Raz, Ortega Cartel, Trzeci Wymiar...

Ostatnie 2 dni przyniosły kolejne zapowiedzi. Wprawdzie tylko jedna z nich dotyczy najbliższej przyszłości, ale są nadzwyczaj gorące. Trzeci Wymiar, którego płyta "Złodzieje czasu" już za dosłownie parę dni, zaprezentował Nam drugi promomix swojego albumu. I trzeba OBIEKTYWNIE przyznać, że jest to tylko potwierdzenie moich przypuszczeń. Bity przyszykowane przez Dj'a Kut-O są moim zdaniem jeszcze lepsze od tych stworzonych przez Dj'a Creona. Sami twórcy uznali nadchodzący album za najlepszy, najbardziej dojrzały i jednocześnie za najbardziej dopracowany w swoim dorobku. Obiecuję sobie po tym albumie naprawdę wiele. I żałuję tylko, że nie zakupiłem do tej pory "Innych niż wszyscy" na allegro, gdyż przeczuwam, że ceny po rozgłosie wzrosną znacznie. Poniżej linki do obydwu mixów promujących album. Naprawdę warto sprawdzić!

Trzeci Wymiar "Złodzieje czasu" promomix 1 - Dj Creon
Trzeci Wymiar "Złodzieje czasu" promomix 2 - Dj Kut-O

Kolejnym materiałem, który przykuwa moją uwagę od pierwszej zapowiedzi to kolaboracja lubelskiego duetu Rasmentalism z warszawskim raperem Wudoe. Produkcja krążka potrwała dłużej niż początkowo się wydawało, ale ja osobiście uważam, że to raczej dobry prognostyk. Dopracowanie "Dużych Rzeczy" powinno być wystarczającą rekompensatą. Ment już jakiś czas temu zapowiadał, że muzycznie będzie to inny krążek niż poprzednia "Dobra muzyka, ładne życie". I choć materiał na ukończeniu, czego efektem także jest promomix, to płyta zapowiadana jest na... wrzesień. Dość dziwny zabieg, ale ostatecznie nie działania promocyjne są najważniejsze. Testujcie skrótowy zapis "Dużych Rzeczy"!

Rasmentalism & W.E.N.A. Grają Duże Rzeczy promomix

Ostatni projekt, który w ostatnich dniach wywołał u mnie niemałe poruszenie to tajemnicza inicjatywa mojego niegdysiejszego guru w Polsce - Pezeta. Tutaj w zasadzie kończą się fakty (a kiedy się zaczęły?), a zaczyna zgadywanie. Bo o projekcie nie wiadomo kompletnie nic, a Paweł Kapliński i jego ekipa udanie budują napięcie i zainteresowanie mediów i fanów. Tytuł "Muzyka Emocjonalna" sugeruje, że będzie to solowy album. Tymczasem wre praca nad jego wspólnym krążkiem z bratem - Małolatem. Czwartą płytę nagraną samodzielnie sam zainteresowany dosłownie 2 tygodnie wcześniej zapowiadał na początek roku 2010... Ciężko się połapać. A instrumental lecący w tle na stronie założonej specjalnie do promocji tego wydarzenia dodatkowo dodaje smaczku. Każdy nawet średnio zaangażowany fan warszawskiego rapera, połówki Płomienia 81, wie, że to melodia Ajrona i pochodzi z nieupowszechnionego nigdy projektu. Może to właśnie owa epka? Przekonamy się o tym prawdopodobnie wtedy, gdy licznik na stronie dobije do 0. A zmniejsza się on po dopisaniu do listy swojego maila, a następnie potwierdzenia go w linku, który dostaniemy na pocztę. Przyspiesz więc i Ty oczekiwanie!

www.muzykaemocjonalna.com

Klipów dostawa - część 3

2009-04-27T16:18:00.003+02:00

Z góry mówię, że nie będzie to "Szkoła Życia". Dziś bardziej spokojnie, wyjątkowo klimatycznie, co nie znaczy że (zwłaszcza w jednym przypadku) mniej bujająco. Inny z bohaterów zapewni nam niewiarygodne wrażenia wizualne, a ostatni klip będzie najzwyczajniej w świecie prosty. Za to bardzo pasujący do konwencji muzycznie. Zapraszam.

Na pierwszy ogień zapowiadany tu już jakiś czas temu powrót. Powiem krótko: Reflection Eternal is "Back again".

Promocja albumu Kanye zwalniała tempa, aż do momentu, w którym ogłosił on, że pojawi się teledysk do utworu "Amazing". Wkrótce później opublikował na blogu parę zdjęć z planu i wiadome było, że należy się spodziewać dużej rzeczy, większej niż te od Reno. Klip sprostał, ale nie mogło być inaczej, skoro wyjechał w tym celu specjalnie na Hawaje i to w dodatku w towarzystwie samego Hype'a Williamsa.

W sumie przez przypadek wyszło tak, że utwory uporządkowały się od najnowszego do najstarszego, gdyż premiera drugiego albumu projektu The Foreign Exchange miała miejsce już w październiku 2008. O samym obrazie, w przeciwieństwie do utworu, można powiedzieć bardzo niewiele. Jest to dość prosta i czytelna wizualizacja miłosnej historii, która powstała do kawałka "Take Off The Blues". Więc jak to mawiał Doniu w klipach: zamknij oczy. Tylko, że tutaj przynajmniej jest co posłuchać.
The Foreign Exchange feat. Darien Brockington - "Take Off The Blues" from The Foreign Exchange on Vimeo.

O szufladkowaniu słów kilka, czyli dlaczego warto czekać na "Złodziei czasu"

2009-04-21T16:08:00.004+02:00

Czytelnicy bloga jako ogólnie pojęci fani kultury hip-hop, najlepiej spośród społeczeństwa powinni zdawać sobie sprawę jak bardzo powszechnym i przy tym niesprawiedliwym zjawiskiem jest szufladkowanie. Jednocześnie nie są świadomi, że sami w swoim półświatku dokonują niejednokrotnie osądów na podstawie zaledwie paru przesłanek i powierzchownych opinii.

Przyjrzyjmy się dziś dokładniej wałbrzyskiej grupie Trzeci Wymiar. Stop! Co Wam przychodzi do głowy? Czyżby "Dla mnie masz stajla"? A może "Zapomnij o tym"? Strzeliłbym samobója, gdybym w tym artykule próbował dowodzić kunsztu "4 pór rapu", pierwszej płyty 3W. Proste rymy, konwencjonalne tematy, chwytliwe refreny - album pomimo paru wyjątków jest po prostu słaby i nie broni się nijak. Grom nieprzychylnych, co zrozumiałe, opinii spadł na grupę. Wielu także skreśliło Nullo, Szada i Porka, a ten tekst powstał po to, by przekonać Was, że niesłusznie.

Artyści hip-hopowi wydający niegdyś w Camey Records kojarzeni są głównie z wypuszczania na rynek przystępnej, plastikowej i - nie bójmy się tego nazwać po imieniu - kiczowatej muzyki. Wiedząc, że Trzeci Wymiar ma podpisany z wytwórnią kontrakt na 3 płyty, ciężko było oczekiwać po drugim krążku dobrego rapu. "Inni niż wszyscy" byli w każdym razie na pewno inni niż na pierwszym wydawnictwie. Stylowe intro buduje od początku mroczny, brudny klimat, który nie opuszcza nas już do końca. Promocję płyty nakręcił także pierwszy singiel - "Wuuuf", gdzie gościnnie udzielają się Gural, Wall-e' i Esee, który hulał aż miło po stacjach radiowych i telewizyjnych. Warto zaznaczyć, że poziom trzymają nie tylko singlowe numery (drugim były "Czarne chmury nad miastem", a trzecim tytułowe "Inni niż wszyscy"), ale praktycznie wszystkie kolejne tracki. Nie używam słyszalnego na każdym kroku progresu jako argumentu w moim rozważaniu, gdyż postęp z pozycji wyjściowej, słabej nie jest rzeczą trudną i przede wszystkim nie jest gwarantem jakości. Jednak nafaszerowane patentami i wielokrotnymi rymami linijki należą do tych, które zyskują z każdym kolejnym przesłuchaniem. Innym niepodważalnym atutem reprezentantów Dolnego Śląska są realizowane przez nich klipy. Widać, że przywiązują oni do nich sporą, albo raczej należną uwagę. Już "Wuuuf" zrobiło spore wrażenie, ale obraz do ostatniego "Inni niż wszyscy" to prawdopodobnie najlepszy polski rapowy teledysk, jaki widziałem, ever.

Wielkimi krokami zbliża się trzeci legalny wolumin ekipy z Wałbrzycha. O jego zawartość jestem spokojny. Umiejętności w składaniu refleksyjnych głębokich zwrotek towarzyszyły chłopakom już na drugim albumie. W dodatku każdy z nich swobodnie operuje różnorodnym i rozpoznawalnym flow, którego marką charakterystyczną są nagłe przyspieszenia w wypowiadaniu kolejnych wersów. Gościnne występy m.in. u Gurala czy na najważniejszych składankach ("Kodex 3", "Poeci") są potwierdzeniem tego, że 3W naprawdę dołaczył do elity. W niedawno udzielonym dla Magazynu HipHop wywiadzie Szad, Nullo i Pork przyznali się, że przy pierwszej płycie nie mieli zbytniego pojęcia o promowaniu płyty, dlatego poszli na wiele kompromisów w zamian za odpowiednie dotarcie do mediów przez wydawcę - Cameya. Właśnie to odbiło największe piętno na wizerunku ówczesnego Trzeciego Wymiaru. Po "Inni niż wszyscy" kontrakt został jednak rozwiązany i "Złodzieje czasu" zostaną wydani samodzielnie przez autorów. Od paru miesięcy prowadzą oni zaangażowaną, pomysłową kampanię promocyjną, której efekty możemy odsłuchać w dwóch pierwszych singlach.

Niedawno zegar płynący własnym życiem odsłonił siódmą godzinę - możliwość zamawiania pre-orderów i tracklistę. Za produkcję odpowiadają dwaj wzorujący się na klasycznym brzmieniu Dj'e - Creon i Kut-O. Złam stereotyp o 3W jako "hip-hopolo" i zrób to co ja - zakup "Złodziei czasu", gdy wybije dwunasta!

"to coś jak bilet na najlepszy thriller w wypasionym kinie!"

Premiera - 9 maja. Wszystkie informacje na www.zlodziejeczasu.com

"Beatsoul" - mixtape z rąk Menta i Dj'a DBT

2009-04-15T16:43:00.003+02:00

Przypadła Ci do gustu "Dobra muzyka, ładne życie"? Niecierpliwie czekasz na "Duże Rzeczy"? A może po prostu tęsknisz za muzyką lat 70.? Sprawdź koniecznie nowy mixtape Menta oraz jego kompana - Dj'a DBT. "Beatsoul" to kompilacja 25 utworów mających głównie soulowe zabarwienie, stworzona przy pomocy gramofonów i uwielbianego przez Menta MPC. Pozycję tę polecam zarówno otwartym na dźwięki kolekcjonerom dobrych dźwięków, jak i przywiązanym do rapu konserwatystom - to ponad pół godziny naprawdę wartościowej muzyki.

Dodatkową rekomendacją niech będzie fakt wydania "Beatsoulu" jako 11 części cenionej (głównie poza granicami) serii mixtape'ów Footprints. Dalej się wahacie? Może po prostu parę nazwisk: Marvin Gaye, Roy Ayers, S.O.U.L., Donald Byrd. Po prostu pobieraj!

Pobierz "Beatsoul"

Rapowi "Poeci" nadchodzą!

2009-04-15T15:55:00.006+02:00

Od 20 kwietnia będziecie mogli nabywać zupełnie nietypową płytę. "Poeci", projekt jednego z najbardziej szanowanych duetów producenckich w kraju - WhiteHouse to 14 znanych utworów poetyckich polskich artystów melorecytowanych przez czołówkę rapu. O ile Lilu, Sokół czy L.U.C. wydają się być wręcz stworzeni do tej roli, o tyle Peja czy Gural budzą pewną ciekawość i... niepokój. Intryguje mnie także warstwa muzyczna stworzona do tych utworów. Jak to będzie wyglądać? Na pewno jest to dobry, świeży pomysł, który w dodatku spotkał się ze wsparciem całej śmietanki rapu w Polsce. Poniżej cała tracklista.

1. Wall-E - Poeci do publiczności - Adam Asnyk
2. Lilu - Lokomotywa - Julian Tuwim
3. DonGURALesko - Mochnacki - Jan Lechoń
4. L.U.C. - Znów to szuranie - Julian Tuwim
5. L.U.C - Poza rzeczywistością / Zużyte wszystko - Stanisław Ignacy Witkiewicz
6. Numer Raz - Świat zepsuty - Ignacy Krasicki
7. Sokół - Niech nikt nad grobem mi nie płacze - Stanislaw Wyspiański
8. Peja - Pijak - Jacek Kaczmarski
9. Tomasz Andersen / Roszja - Ballada o trąbiącym poecie - Konstanty Ildefons Gałczyński
10. Trzeci Wymiar - Reduta Ordona - Adam Mickiewicz
11. Łona - Młodzieżowy zaciąg - Ryszard Danecki
12. Pih - Lubię, kiedy kobieta - Kazimierz Przerwa- Tetmajer
13. Fokus - Całujcie mnie wszyscy w dupę - Julian Tuwim
14. O.S.T.R. - Krótki wiersz o Jaromirze Jagrze

Finał RR Ligi, czyli Zamach na przeciętnośc

2009-04-11T12:41:00.002+02:00

Reggae & Rap Liga dobiega końca. Na 24 kwietnia wyznaczony został ostatni koncert w tym sezonie. Standardowo w chorzowskim klubie Kocynder odbędą się baraże o pozostanie w pierwszej lidze, a także wyłonione zostaną 2 kolejne zespoły, które zaprezentują się publiczności podczas corocznego Reggae & Rap Festivalu (2 maja w Chorzowie). Na koncerty z cyklu RRLigi ludzi przyciągają jednak gwiazdy wieczoru. Tym razem będzie to Ten Typ Mes!

Impreza zbiega się w czasie z premierą sklepową nowego albumu artysty "Zamach na przeciętność", która to planowana jest na 25 kwietnia. Na stronie alkopoligamia.com wyczytać można jednak, że wszystkie zamówienia wysyłane będą 23 kwietnia z niebieską naklejką "priorytet". Więc jeśli nie nawali poczta, jeszcze przed koncertem będę mógł sprawdzić nowy materiał ;) Wszystkich podobnie jak ja, zainteresowanych kupnem płyty odsyłam na stronę alkopoligamia.com po niezbędne informacje. A tak od siebie to: polecam, jestem o zawartość dziwnie spokojny.

To jest esencja

2009-04-07T15:37:00.002+02:00

"słyszysz Volt, myślisz: piwo, może taniec
dla nas to autor płyt, które znamy na pamięć!"

Nic dodać, nic ująć. Esencja.

Powrót królów zimy - Bisz/Kosa "Idąc na żywioł" EP

2009-04-05T21:36:00.003+02:00

Tak w sumie ni stąd ni zowąd, bez szumnych zapowiedzi, trailerów i innych tego typu produktów, powracają królowie zimy, czyli jeden z najbardziej niedocenionych duetów mc/producent w historii polskiego rapu - Bisz i Kosa. Po "Zimy EP" z początku 2007 roku doczekaliśmy się wczoraj debiutu konceptualnego krótkiego krążka od bydgoskich muzyków. Epka "Idąc na żywioł" to zaledwie 13 minut dźwięków, wypełnionych liryką oplecioną czterema żywiołami - wodą, ogniem, ziemią i wiatrem. W rozmowie, którą udało mi się przeprowadzić z Biszem, a której zapis mogliście przeczytać w #59 numerze Magazynu HipHop, zachwalał on strasznie skillsy Kosy, mówiąc nawet, że zazdrości mu talentu. W opozycji do "Zim", gdzie wszystko było połączone idealnie, tutaj niestety daje się odczuć, że jakość bitów Kosy odstaje od poziomu rapu partnera. Choć muszę przyznać, że jak do tej pory, dość powierzchownie zapoznałem się z materiałem. Tak czy siak - już teraz mogę Was z czystym sumieniem namówić do przesłuchania "Idąc na żywioł", a w najbliższej perspektywie także kupna w formie CD i odsyłam na stronę projektu, gdzie w prawym górnym rogu całkowicie legalnie i bezpłatnie można pobrać płytę.

www.bisz-kosa.everysound.pl

MHH #60, czyli trzeci rozmówca znany

2009-04-02T22:35:00.003+02:00

Od jakiegoś czasu odkrywałem karty w kwestii wywiadów przeprowadzonych do 60. numeru Magazynu HipHop. Pierw był Tomiko, później Flow, teraz przyszedł czas na ostatniego, rzecz jasna najbardziej atrakcyjnego z moich rozmówców. A jest nim... Dj Wich! O tym, kogo zabrakło na "The Golden Touch", z kim Wich nagra najbliższy album i kogo kiedyś słuchał, dowiecie się już w następnym tygodniu nabywając w Empiku najnowszy MHH.

Ponadto w gazecie m.in.:

- druga część wywiadu z Pihem - "11 po północy",
- wywiady z innymi polskimi artystami, m.in. Chadą, Fandango Gang czy duetem Bleiz/Eten,
- biografie, relacje i artykuł o... najdziwniejszych samplach w polskim rapie (część 2).

Szukaj MHH od przyszłego tygodnia w Empikach i innych dobrych sklepach muzycznych!

UGK 4 Life

2009-03-31T22:32:00.003+02:00

Definitywnie ostatni krążek UGK na półkach sklepów. "4 Life", bo taki ma tytuł, jest hołdem złożonym przez Buna B zmarłemu Pimpowi C. Od początku wiadome było, że na woluminie znajdą się same "odrzuty" z "Underground Kingz", co niestety daje się dość dobrze odczuć już przy pierwszym odsłuchu, którego możecie dokonać na ich stronie MySpace. Mimo to płyta była bardzo oczekiwana przez fanów i jak do tej pory zbiera dobre recenzje. Całość trzyma niezmiennie wysoki poziom, jednak jestem odrobinę rozczarowany. Należy sobie jednak zdać sprawę z tego, że poprzeczka po poprzednim albumie była zawieszona nadzwyczaj wysoko. Poniżej singlowy teledysk promujący wydawnictwo. O dziwo nie jest to utwór z Akonem, a do "Da game been good to me". Niewykluczone jednak, że tamten będzie następny. Jak na zawierający sporą ilość zdjęć bez możliwości wskrzeszenia Pimpa, jest to całkiem ciekawy obraz.

Koncertowo

2009-03-30T18:38:00.002+02:00

Suche fakty, zapowiedzi, dissy? Nie tutaj. Kolejną po "Dostawie klipów" pozycją traktującą o rzemiośle niedocenianym, pomijanym często w mediach, a dla wielu cenniejszym i ważniejszym od nagrań studyjnych, będą relacje z koncertów.

Na początek dwa krótkie filmy. Termanology w Słowenii. Show pełne energii, owacyjnie przyjęte "So amazing" z "Politics as usual" i "To the top" z ostatniej płyty Statika Selektah, gdzieś pomiędzy freestyle... 'the flow so amazing nigga'

Poniżej relacja z imprezy "Behind the sound". Zaczyna komercyjnym hitem "Day 'N' Night" Kid Cudi, a później jest już tylko lepiej. Kanye West, Erykah Badu i rewelacyjny Common, który jeśli chodzi o granie koncertów jest w mojej ścisłej czołówce. Swoją drogą, chyba musiałbym wyjechać do Stanów, żeby zobaczyć w trakcie jednej imprezy tyle gwiazd naraz. Albo chociaż do Warszawy, by móc bywać we Freshu, gdy ktoś już przyjedzie.

KANYE WEST, COMMON, KID CUDI, ERYKAH BADU: Beyond the Sound 3/21

Aaa, poniosło mnie. Dodam i trzeci film, taki "bonus track". Bohaterem wspomniany Common, legendarne "Be" + "The Corner".

Nocne wolne myśli 3

2009-03-25T21:26:00.004+01:00

Niedawno kumpel spytał mnie: dlaczego tak rzadko dodaję wpisy na tego bloga? Odpowiedź jest bardziej złożona, niż wydawałoby się nawet mnie. Po pierwsze i co najbardziej przewidywalne (ale wcale nie najważniejsze!) - brak czasu. Uczelnia, dziewczyna, praca dla Magazynu oraz wszelkiej maści rozrywki pochłaniają naprawdę lwią część mojego czasu. Po drugie - blog ten celowo nie jest jednym z wielu 'serwisów informacyjnych'. Kto chce się dowiedzieć typowych newsów zajrzy na przeznaczone do tego strony. Targetem tego miejsca jest mówiąc skrótowo: promowanie dobrej muzyki, przybliżanie pozytywnego oblicza kultury hip-hop osobom postronnym, pisanie o rzeczach ciekawych i niecodziennych, próbowanie swoich umiejętności recenzowania i zawieranie przemyśleń z tym wszystkim związanych. Prowadzę go czysto hobbystycznie i bez zbędnej wczuty, dlatego nie mam ciśnienia dodawania określonej liczby postów dziennie czy tygodniowo. Po trzecie - swój cenny czas poświęcam ostatnio także na inne duchowe przyjemności, nie tylko na słuchanie i czytanie o muzyce. A o tym w kolejnym akapicie.

Nie jestem kinomanem, nie mogę się nawet chyba nazwać amatorem dobrego kina. Jednak gdy coś uda mi się zobaczyć coś, co dobrym kinem jest, jestem pod sporym wrażeniem. Tak było, gdy (po raz drugi zresztą) udało mi się obejrzeć Deja vu. Doskonale spełnia on oczekiwania, które mam zawsze względem filmu. Głównymi kryteriami są zdecydowanie nietuzinkowość, niekonwencjonalność, nieprzewidywalność. Ostatnim reżyserem, którego inteligencja i kreatywność powaliła mnie równie nisko był Paul Scheuring, twórca Prison Break. Kompletnie nie znam się na kinematografii, toteż nie oczekujcie recenzji. Moment, gdy Doug (Danzel Washington) prowadzi na autostradzie Hummera w goglach jest po prostu imponujący! Ciekawe dialogi, no i te zakończenie... Gdy bez słów człowiekowi
przychodzi na myśl "deja vu". Naprawdę gorąco polecam! Piszcie w komentarzach filmy, które byście mi polecili.

Czymś, co poruszyło mnie jeszcze mocniej, była książka Salvadora Dali - "Moje sekretne życie". Geniusz tego człowieka uderzył w moją świadomość od pierwszego akapitu. By "wejść" w książkę, musiałem przejść swoistą aklimatyzację. Dali konstruuje zdania w sposób, którego wcześniej nie znałem. Potrzebowałem trochę czasu, by móc zacząć płynnie czytać i swobodnie przyjmować kolejne zaskakujące historie. Pisząc autobiograficzną książkę każdy z Nas zapewne, nawet podświadomie, starałby się wybielić, przedstawić w lepszym świetle czy też po prostu zataić pewne wstydliwe fakty. Dali także? Nic bardziej mylnego! Odnosi się wręcz często wrażenie, że nie istnieje dla niego podział na rzeczy wstydliwe i chwalebne, a każdy czyn jest autobiograficzny i powinien znaleźć się w książce. Niejednokrotnie mówiłem do siebie: "aż dziwne, że o takiej i takiej czynności Salvador nie wspomniał". Po to, by niedługo później móc o niej przeczytać. Książka jest od początku do końca niesamowita, a jej największą wadą jest to, że opowiada tylko połowę życia autora! Kończy on ją w wieku 36 lat, a przecież jednym z jego największych marzeń było się wreszcie zestarzeć! Pierwszy raz mogę z pełną świadomością nazwać kogoś geniuszem. Sięgnąłem już po inne jego książki, być może wkrótce napiszę o kolejnej.

Jeśli chodzi o muzykę, to w ostatnim czasie często towarzyszyły mi kobiece głosy. Nierzadko niemające wiele wspólnego z hip-hopem. Najpierw odkryłem dla siebie Ayo, odświeżyłem Katie Meluę. Potem słuchając po raz enty "The Blast" z Reflection Eternal uwiódł mnie... śmiech gościnnie udzielającej głosu wokalistki o jakże dźwięcznym nazwisku Vinia Mojica. Natychmiast postanowiłem pobrać wszystkie możliwe piosenki z jej udziałem i tak natknąłem się na Alliance Ethnik. "Francuska grupa, która dała się poznać jako mistrzowie pomysłowego połączenia klimatów funk - hip-hop - acid jazz" wyczytałem. A nawet, że to "klasyka gatunku". Ostatniego zdania nie mogę jednoznacznie potwierdzić, ale autor tekstu miał rację. Utwór Alliance Ethnik, w którym udziela się także Vinia Mojica z płyty "Simple & Funky" z 1996 roku pt. "Respect" zostaje dzisiejszym 'kawałkiem na nocne rozmyślania', czyli stałą rubryką "nocnych wolnych myśli".

Alliance Ethnik - Respect (feat. Vinia Mojica)

Na odsłuchu m.in.:
Ayo - Gravity at last
Ayo - Joyful
Jill Scott - The Real Thing
Erykah Badu - Mama's Gun
Katie Melua - Piece by Piece
India.Arie - Voyage to India
Maxwell - Now
Numer Raz & Dj Zero - Muzyka, bloki, skręty
3h - Nastukafszy
Tede - Trzy ha
Common - Be
Common - Like water for chocolate
Jazzanova - All of the things
The Alchemist - Rappers best friend
The Alchemist - 1st Infantry
Jay-Z - Reasonable doubt
Ivan Ives - Iconoclast
Slum Village - Detroit Deli
A Tribe Called Quest - The Love Movement
De la Soul - 3 feet high and rising
De la Soul - Stakes is high
Common Market - The Winter's End
MF Doom - MM Food
Reks - More Grey Hairs
Scarface - Emeritus
Alliance Ethnik - Simple & Funky
Hi-Tek - Teknology
Aesop Rock - Labor Days
Aesop Rock - Daylight EP
O.S.T.R. - O.C.B.
O.S.T.R. - Tabasko
Revo - Obraz
Hukos - Ostrze moich oskarżeń
Białas - H8M3 mixtape vol.3
Evidence - The Weatherman
Ludacris - Theater of the mind
The Gift of Gab - 4th Dimensional Rocketships Going Up
J Dilla - The Shining

MF Doom walczy o ponowne zaufanie fanów

2009-03-25T15:53:00.003+01:00

Osobiście trudno mi wyobrazić sobie sytuację, w której znaleźli się jakiś czas temu najzagorzalsi fani MF Dooma. Dopuścił się on bowiem wobec nich oszustwa. Nieodłącznym atrybutem Daniela Dumile'a jest maska zakrywająca twarz i mająca upodobnić go do jednego z bohaterów komiksów, które w młodości czytał. Na jaw wyszło jednak, że Doom wykorzystał niecnie ten fakt i na swoje koncerty wysyłał sobowtórów! Na początku nikt się nie zorientował, gdyż muzyka leciała z playbacku! Potem jednak wątpliwości było coraz więcej i fani połapali się w tej marnej farsie. Swoje oficjalne stanowisko w sprawie zajął nawet Kno z Cunninlynguists, którego list do oszusta Dooma możecie przeczytać tu.

Wczoraj premierę miała najnowsza płyta Viktora Vaughna (kolejny z jego przydomków), zatytułowana "Born like this". Powyżej okładka (dość mierna). Czy Doom odzyska zaufanie fanów? Całkowicie pewnie nigdy, ale płytę na pewno warto sprawdzić.

Poniżej link do MySpace'a artysty, gdzie możecie przesłuchać Born like this

MF DOOM MySpace

Recenzja: Białas - H8M3 mixtape vol. 3

2009-03-24T23:35:00.004+01:00

Korowód bezczelności, chamstwa i egoizmu - chyba taka była myśl przewodnia mixtape'u. Ostatnie wydarzenia (BFB IV), jak i moje osobiste odczucia po spotkaniu przy barze w czasie jednego z koncertów nasuwają mi na myśl jeden fakt. Białas nie sili się na to by taki, jak w pierwszym zdaniu być lub takiego udawać, on po prostu taki jest. Uwierzcie, że nie tylko tytuł namawia do nienawiści wobec autora.

Już podczas pierwszego odsłuchu na dalszy plan odchodzą muzyka i teksty, a główną uwagę skupia imponujące flow. W takiej też kolejności zajmiemy się więc recenzowaniem poszczególnych elementów H8M3 vol.3. Nie bez kozery nawija on o kompleksach, gdyż otwierające mixtape trzy kawałki mogą faktycznie wpędzić w nie niejednego. Białas spokojnie mógłby zostać nauczycielem ZPT, gdyż jego technika zawiesza poprzeczkę nie do przeskoczenia dla wielu studyjnych raperów. Następnymi, po kolegach, o których nawija z częstotliwością ZIP-a, rzeczami, w których towarzystwie czuje się jak ryba w wodzie, są wielokrotne rymy i celne punchline'y. Trochę mniej trafne wydają się być wersy "z moją techniką mogę się luźno wieźć, ale to nie wszystko, tak samo miażdży cię moja treść". Trochę, gdyż treść miażdży tylko czasami. Kto w obawie przed wyciągnięciem wniosków, że nawet freestyle'owiec go zjada, nie wyłączył w tym momencie płyty, może się przekonać, że BŁS nie uprawia wyłącznie bragga. Gdyby nie ciągłe negowanie chęci zdobywania propsów, nawijanie o tym, jaki jest niezależny i samowystarczalny, można by stwierdzić, że i w spokojniejszej konwencji nasz bohater radzi sobie całkiem nieźle. Niestety, oprócz tego, że kawałki te traktują o ogólnie pojętym 'luźnym' podejściu do życia, obowiązków i materializmu, nie da się nie odczuć, że charakteryzuje je także, 'luźniejsze' podejście do rymów. Poza zadeklarowanym czarnym ("jak coca-cola"?!) sercem, Białas posiada także czarne rymy, których niedokładność jest iście amerykańska (uczelni-pieniędzy, strasznym-zajawki, starszy-pasji, wyjechali-gadamy; a to wszystko w jednej zwrotce!). Olewcze linijki są chyba po to, by w następnym kawałku znów mógł nas pozytywnie zaskoczyć. Znając już odrobinę styl mieszkańca Teresina, nawet widząc tracklistę i tytuł 'Szczery numer' nie spodziewałem się takich słów: "nawijam szósty rok, mam czuć się ważny? są tu tacy, co nawijają piętnasty".

Wśród zapożyczonych na potrzeby mixtape'u bitów odnalazłem m. in. Blue Scholars, Dj'a Wicha oraz... Erykę Badu. Niech samo to będzie wystarczającym obrazem różnorodności dźwięków. A o gościnnych występach można powiedzieć tyle, że po prostu są. Danny, Solar ani Flint nie tylko nie podnoszą levelu, ale po prostu go zaniżają.

Najistotniejsze zróżnicowanie to jednak poziom całości. Jedyne, co towarzyszy od początku do końca, to bezkompromisowy styl gospodarza. Z resztą jest raz lepiej, raz nieźle.

Ocena: 7/10

Klipów dostawa - część druga

2009-03-17T15:56:00.004+01:00

Pomimo pompowania w nie przez artystów i wytwórnie często niebotycznych sum, wartość teledysków wciąż jest przez fanów bagatelizowana. Być może to wynika z tego, że większość z nich jest nieudana, niewarta uwagi, wtórna, bezproduktywna, nie wnosząca do obrazowanego utworu dodatkowego punktu widzenia. Można by tę kwestię roztrząsać bardzo długo, jednak nie o tym chciałem pisać. Dostarczając do Waszych rąk parę videoklipów mam nadzieję, choć w minimalnej mierze, przywrócić im należną uwagę. Bo są artyści, którzy potrafią zrobić to niekonwencjonalnie, z konceptem i właśnie dla nich nie powinniśmy zaprzestać oglądania teledysków.

Przy wyborze nie ma sztywno ustalonych kryteriów. Przecież bywały już klipy o budżecie 1 papieros... Są za to same świeże rzeczy. Ostatnio byli Termanology i Evidence, dziś jeszcze przyjemniej. Miłego oglądania!

Joe Budden i "In my sleep", gdzie jak wskazuje na to tytuł, bohater przedstawia swoje nierzadko paranoiczne wizje, które napotykają go podczas snu. Kaftan bezpieczeństwa i zamknięte pomieszczenie dodają klimatu.

Nie można o zapowiadającym nowe, dwupłytowe wydawnictwo "Never come down" teledysku grupy Cunninlynguists powiedzieć, że jest oparty na jakimś niekonwencjonalnym patencie. A jednak klip przyciąga uwagę. Używając ciekawych rekwizytów i za pomocą prostych środków przywołują oni obrazy, które wprowadzają nas w klimat numeru.

Na koniec podwójnie miło. Bo oto polski teledysk! "Granice" Eldoki posiadają ciekawą fabułę, która trzyma w napięciu od początku do końca. Realizacja również bez zarzutu. Radość jest tym większa, że pierwszy obraz promujący płytę "Nie pytaj o nią" był przeze mnie niejednokrotnie wyszydzany, gdyż w tamtym przypadku nie dzieje się kompletnie nic. I choć pewnie telewizja i tak tego nie puści, to ogromne brawa!

Liczby

2009-03-08T22:35:00.002+01:00

"(...) z tą osiemnastką to było jak pierwsza miłość, 3 miechy seksu, potem 9 dało 3 i pół kilo(...)". Nie, ten wpis nie będzie o miłości. Co liczby mają wspólnego z rapem? Chyba sporo, skoro przyszło mi do głowy powstanie tego wpisu. "Weekendowy vibe" Bartkosa, dość szanowanego w kręgach internetowych bloggera wydatnie mi na "wpadnięcie na ten pomysł" pomógł. Za cel postawiłem sobie stworzyć listę 10 rapowych numerów, których to każdy kolejny miał być powiązany z liczbami od 1 do 10. Początkowo założenie było takie, by zestawić ją tylko na podstawie tytułów, jednak później rzeczywistość zweryfikowała plany i w jednym przypadku musiałem zastąpić tytuł ksywką rapera. Myślę, że dziesiątka na tym nie traci, bo to akurat jeden z lepszych tracków. Smacznego!

1. UGK - One Day
Mocno obsadzona liczba. JWP - "Jeden", Emazet/Procent - "Jeden", 2cztery7 - "Jeden kielon", Sokół feat. Pono - "Jednorazowo" oraz...FIRMA - "TYLKO JEDEN BUCH"!

2. Fenomen - Na drugi raz
Esdwa? A może Owal Emcedwa? W zasadzie tylko Blue Scholars - Second Chapter było jeszcze brane pod uwagę.

3. Pete Philly & Perquisite - Third Degree
Bez historii.

4. Kaczor, Gandzior, Peja, Glon - Czwórka Nie mógłbym aż tak bardzo naciągać reguł, by dodawać także po tytule płyty. Gdyby tak było, na liście znalazłby się The Gift of Gab z "The way of the light" z "Fourth Dimensional Rocketships Going Up".

5. Luniz - I got five on it
Równie dobrze pasowałby tu kawałek "5 element pali" z mixtape'u Gurala i Kostka na... tym samym bicie.

6. Common - 6th sense (feat. Bilal)
W życiu bym się nie spodziewał, że znalezienie tego tracka na youtube będzie tak trudne. Dj Premier na bicie, klasyk. Silna konkurencja w postaci tego samego tytułu, ale w polskim wydaniu. Pezet/Noon - "Szósty zmysł".

7. Chłopaki Z Szarego Tłumu - 7 dni
Wyróżnienie dla tego mało znanego składu ze wschodu Polski. I znów Pezet z Noonem z identycznym tytułem przegrywają. Podobnie jak "Siedem łez" składu o tejże nazwie.

8. Black Star - Astronomy (8th Light). Konkurencja w Murs - "8th samurai".

9. Nine - Make or take (feat. Smooth da Hustler)
Pozycja, o której wspominałem we wstępie. Tym razem ksywka, nie tytuł. Ale za to jak!

10. No właśnie. Tu miał się znaleźć link do Fatboy Slim - "10th crenshaw", ale nijak nie da się go znaleźć.

"Mam muzykę w swoich pokręconych genach", czyli wywiad nr 2

2009-03-08T12:07:00.004+01:00

Kogóż to przedstawia załączona fotografia? No właśnie. Zgodnie z zapowiedziami, odkrywamy kolejne karty w kwestii wywiadów. Pierwszym z moich rozmówców przyszykowanych na 60. numer Magazynu HipHop był Tomiko. Dziś kolejna zapowiedź. Udało mi się przepytać Basię Adamczyk, znaną pod pseudonimem Flow. Prezenterka telewizji TVN, współautorka pierwszej encyklopedii o polskim hip-hopie, a muzycznie wokalistka udzielająca się na płytach Mesa i 2cztery7. Jednak głównym powodem, dla którego namówiłem ją do wywiadu, był projekt Blow, który już na swoim blogu swego czasu polecałem. Na funkowych bitach Świętego głos Flow okazuje się doskonale odnajdywać. Tutaj pierwszy z ich jointów:

posłuchaj Blow - Lekkość bytu

Rozmowę, która dotyka przeróżnych sfer życia Basi oraz będącą przelotem po kilku gatunkach muzycznych będziecie mogli przeczytać już w 60. numerze MHH, który na półkach Empików powinien pojawić się na przełomie marca i kwietnia. Już niedługo zapowiedź trzeciego z gotowych wywiadów! Będzie naprawdę ciekawie!

foto: Asia Szutkowska

Ortega Cartel in Lavorama.

2009-03-08T11:49:00.004+01:00

Zgodnie z zapowiedziami, na oficjalnej stronie Ortegi Cartel pojawił się film promujący najnowszą i jednocześnie ostatnią płytę składu zatytułowaną "Lavorama". Goście znani byli już dość dawno, więc bez zbędnego gadania odsyłam Was czym prędzej do oglądania!

Nocne wolne myśli 2

2009-03-03T00:05:00.006+01:00

No matter what we fyace
we must face the moment of truth baybe

Te wersy ze względu na długotrwałe próby zaliczenia egzaminu z matematyki i tym samym całej sesji towarzyszyły mi w ostatnim czasie baaardzo często. Ich częstotliwość zwiększała się dodatkowo w dniach kolejnych terminów. Dziś mogę z dumą powiedzieć, że cały koszmar z tym związany mam już za sobą! Powraca moje olewcze podejście do obowiązków, zadowolenie dziewczyny z powodu znalezienia dla niej wreszcie trochę czasu, powracają też notki na blogu!

Jest pierwsza, choć napisana już jakiś czas temu, recka. Wrzucam w net, zobaczę co się będzie działo. Jaca się domagał, niech testuje. Przez niejako kompromitację w konkursie Lite'a na reckę Grammatika, parę osób mogło mnie też w tej dziedzinie skreślić, więc niech też się wypowiedzą.

2 dni po premierze zagadał kumpel mający dostęp do mojego lasta i pisze: "nie wierzę, że dalej nie sprawdziłeś Adama". Wtedy zorientowałem się, że kompletnie nie czekam na tą płytę. Pobrałem (będę się w piekle smażyć za to) i odsłuchałem bez wczuty. Do O.S.T.R.'a mam podobne podejście jak do paru innych dinozaurów sceny, jak np. do Eldo. Mogliby zrobić sobie przerwę i stworzyć coś, za czym wszyscy by tęsknili. Po odsłuchaniu "O.C.B." zrozumiałem jedno. U Łodzianina taka rozłąka z rapem nie jest możliwa z jednej prostej przyczyny: ten człowiek po prostu kocha muzykę każdą częścią ciała! Widzę, jak się tym para. Nie korzysta z tego, że zdobył rzeszę fanów, którzy bez względu na zawartość, płytę kupią w ciemno i jako jeden z nielicznych zarobi na tym pieniądze. On po prostu robi to z miłości. Pokazując w klipie swoich przyjaciół i rodzinę udowadnia, że to, co robi jest po prostu najprawdziwsze. I choć faktycznie możemy narzekać na świeżość materiału, to jego poziom, a zwłaszcza warstwa muzyczna naprawdę jest na poziomie, który w Polsce nie reprezentuje chyba nikt oprócz patr00. Świadomie pomijam Returnersów, którzy na piedestał nie mogą wbić się dwoma płytami, na których w dodatku bliźniaczość podkładów jest nadzwyczaj dziwnie często zauważalna przez fanów. Mówią "Ev średnio pojechał..." A ja się jaram! To jeden z bardziej wyrazistych numerów płyty. Choć faktycznie chyba nic nie przebije "Cultivation" z Keithem Murrayem, gdzie świetną zwortkę dał nawet Kochan! Nie chcę i wręcz nie mogę robić z tego recenzji, gdyż na razie dość powierzchownie zapoznałem się z materiałem, a poza tym post ma trochę inny cel.

Nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić jak wiele osób odwiedza tego bloga, ale dla tych, którzy czytają, mam parę ciekawych informacji.

Finker, O.S.T.R., Proceente, Reno, Spinache, Mielzky. To tylko część gości, którzy zagoszczą na najnowszej i jednocześnie najprawdopodobniej ostatniej płycie Ortegi Cartel. Premiera zapowiadana na wiosnę została potwierdzona. Wkrótce zapowiedź.

Po wywiadzie z Biszem, którego efekty możecie przeczytać w najnowszym, 59. numerze Magazynu HipHop udało mi się przeprowadzić kolejne 3 rozmowy. Postanowiłem odkrywać karty powoli. Pierwszym z moich rozmówców był Tomiko, warszawski undergroundowy raper, który przygotowuje się do wydania swojej pierwszej legalnej płyty zatytułowanej "Świadomość". Zapewniam, że zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami marketingu, kolejne odkrywane postacie wydają się być ciekawszymi muzykami i rozmówcami :) Czekajcie, już niedługo kolejne zapowiedzi.

Moje nocne rozważania pora kończyć. Osobiście wolę Termanology'ego od jutrzejszych laborek z termodynamiki. Stay tuned.

Numer na nocne przesiadywania:

Slum Village - Giant

Na odsłuchu m.in.

Madlib - Beat Konducta vol. 1-2
Statik Selektah - Stick 2 The Script
Jake One - White Van Music
Grandmaster Flesh - The Bridge
Slick Rick - The Great Adventures of Slick Rick
Notorious B.I.G. - Ready to die
Jeru the Damaja - The sun rises in the east
Group Home - Livin' proof
Artifacts - Between rock and a hard place
Lords of the underground - Here comes the lords
Lords of the underground - Keepers of the funk
Lords of the underground - Ressurection
Lords of the underground - Lords of the underground
Chubb Rock - The One
Classified - Hitch Hikin Music
Mardi Gras - Podaj dalej
O.S.T.R. - O.C.B.
Białas - H8M3 mixtape
Ten Typ Mes - Alkopoligamia
Bisz-Kosa - Zimy Ep
Emil Blef - Billing
Ayo - Joyful
Ayo - Gravity at last

Recenzja: Fisz Emade - Heavi Metal

2009-03-01T14:12:00.004+01:00

Powrót do klasycznego brzmienia hip-hopowego duet braci Waglewskich zapowiadał już „Piątkiem 13.” z 2006 roku. Zapędy przeintelektualizowanych wybiegów artystycznych, które nazywając choćby okołohip-hopowowymi popełniamy spore nadużycie, a nie rozumiał ich chyba nawet sam Fisz, odeszły na dobre w niepamięć. Na „Heavi metal” nadal mamy w niektórych numerach drażniący megafon, ale Fisz jest znów raperem, rapującym w dodatku do genialnie wysmażonych bitów.

W zgodnej opinii wszystkich krytyków to Emade jest największym atutem krążka. Surowe, „garażowe” wręcz, acz jednocześnie ciepłe i różnorodne brzmienie przywodzi na myśl oldschoolowe złote czasy hip-hopu z lat 80. Mocny rockowy riff w „Iron Maiden” dla stęsknionych za Beastie Boys. Nie jest jednak monotonnie. Doczekamy się zarówno żywej perkusji, gitary elektrycznej, ale także nowocześniejszych brzmień - przypominający ostatnią twórczość The Roots genialny „Szef kuchni”. Na płycie dominują jednak klasyczne brzmienia, co w połączeniu z jej tytułem od razu wyjaśnia nam koncepcję duetu na album. Powrót do lat 80. odzwierciedlają także teksty Fisza, które traktują o ówczesnych inspiracjach muzycznych (padają takie nazwy jak Iron Maiden, Sodom, Anthrax, Sex Pistols) czy fascynacjach kobietami, albo raczej dziewczynami. Niestety odnosi się wrażenie (i słusznie!), że gdzieś to się już (i to u Fisza!) słyszało. Ciekawy storytelling o zabarwieniu damsko-męskim („Heavi metal”) w słynnej „Czerwonej sukience” czy tekst o zdradzie (singlowa „Wiosna ‘86”) vide „Sznurowadła”. Bartek Waglewski zrezygnował także z ton barwnych nadzwyczaj porównań, które akurat mnie bardzo przypadły do gustu. Lirycznie i technicznie jest to jednak najwyższa półka w Polsce. Metaforyka, niedopowiedzenia, obrazowe opisy – jakościowo nie zawodzi, może wręcz nadal zachwyca. Irytować mogą za to śpiewane refreny. Odpowiadający za nie Sqbass to chyba najsłabszy punkt albumu. Minusem jest też to, że druga część płyty stoi już na nieco gorszym poziomie (poza ostatnim „666”) i potrafi znudzić.

Podsumowując: Fisz i Emade fundują nam około 50 minut klasycznego hip-hopowego brzmienia i intelektualnej zabawy słownej na wysokim poziomie, a to wszystko poparte oryginalnym konceptem na ogół. Brawo!

Ocena: 8/10

Reflection Eternal 2!

2009-02-26T23:40:00.004+01:00

A myślałem, że to już nie nastąpi! Talib Kweli i Hi-Tek, czyli Reflection Eternal wydali w 2000 roku album "Train of Thought", (który notabene udało mi się nabyć ostatnio po atrakcyjnej cenie), jednak pomimo świetnych recenzji nigdy nie doszło do nagrania kolejnego. Po dziewięciu latach oczekiwania duet powraca! Zapowiedział już cały krążek, którego zapowiedź możecie usłyszeć klikając w link poniżej. Smacznego!

Talib Kweli & Hi-Tek - Internet Connection (feat. Bootsy Collins)

P.S. Widoczna przerwa w prowadzeniu bloga spowodowana jest usilnym próbowaniem zdania sesji.

Magazyn HipHop #59 wkrótce!

2009-02-18T15:08:00.000+01:00

Na dniach na półkach Empików i innych dobrych sklepów muzycznych pojawi się 59. numer Magazynu HipHop! A w nim:

- Za 11 północ, czyli pierwszy zestaw jedenastu pytań do Piha (w następnym numerze kolejny - 11 po północy)
- wywiady z innymi polskimi artystami (m.in. Łona, Grubson, Bezimienni, Cira/Nikon)
- wywiady z zagranicznymi artystami (m.in. DJ Vadim, Reks, Aesop Rock, Hilltop Hoods)
- następna odsłona serii "Tak zaczynali"
- bohater rubryki "Odkrycie"
- biografia kolejnej legendy rapu
- recenzje płyt i filmów
i wiele innych ciekawych rzeczy!

Ode mnie tym razem tylko wywiad z Biszem, przedstawicielem bydgoskiej sceny i bohaterem poprzedniego posta na blogu. Za to na kolejny numer gotowe są już następne 3 rozmowy, z czego jedna wydaje się być szczególnie ciekawa! O szczegółach będę informował stopniowo, stay tuned.

Pędź do Empiku!

Polski Evidence

2009-02-16T15:14:00.000+01:00

Prawdopodobnie nie ma w Polsce rapera, którego ze względu na styl i poziom rapowania moglibyśmy porównać do Evidence'a. Jednak jest ktoś, kto w pewnej dziedzinie jest lepszy od członka Dilated Peoples. Pierwsza płyta Ev'a nosiła nazwę "The Weatherman". O czym niewielu wie, "pan od pogody" istniał już wcześniej, i to właśnie w Polsce.
Bisz, bo o nim mowa, na początku 2007 roku wypuścił do sieci epkę pt. "Zimy", którą stworzył wraz z producentem Kosą. Krótki materiał nie trafił do sporej ilości słuchaczy, jednak wszyscy, którzy go sprawdzili zgodnie wypowiadali się o nim w samych superlatywach.

Nieco zapomniany przeze mnie album, przy okazji zimy w pełnej krasie za oknem, postanowiłem jeszcze raz odpalić. Na tą pogodę duet Bisz-Kosa jest po prostu niezastąpiony. Jeśli nie słyszeliście jeszcze tej krótkiej płyty, która jest podróżą po polskiej zimie, koniecznie zróbcie to nim nadejdzie wiosna!

"Zimy EP" możecie w całości legalnie pobrać pod tym adresem. Naprawdę warto!

The bell tolls for J Dilla.

2009-02-13T11:22:00.000+01:00

Wczorajszego dnia premierę miały 2 nowe klipy. Pierwszy z nich to piąty już obraz promujący epkę Evidence'a Layover i został on zrobiony do kawałka For whom the bell tolls, w którym gościnnie występują także Phonte, Blu i will.i.am.

Drugi z nich jest dość niecodzienny i w całości poświęcony J Dilli, jak płyta z której pochodzi (If heaven was a mile away: A tribute to J Dilla). Termanology rapuje do kawałka Circulate (100 Bars).

Sprawdźcie sami.

Evidence - For whom the bell tolls (feat. Phonte, Blu, will.i.am)

Termanology - Circulate (100 Bars)

Nocne wolne myśli 1

2009-02-11T01:11:00.000+01:00

"Myślę sobie człowiek: to niezdrowe tak przestawiać dobę, nieważne i tak to robię". Wers ten i późna godzina na zegarku przywiodła mi na myśl zawiązanie serii postów na blogu, które powstawać będą wskutek mojej insomnii. Rozważania te zapewne odbiegać będą często od tematów czysto muzycznych w różne inne zakątki mojego życia, przed czym przestrzegam.

Na wspólnej nuda, w kółko tylko Zięba i Dykiel od Pura. No dobra, zacznijmy już na poważnie. Choć w zasadzie nie do końca. Wokół tyle jest rzeczy zabawnych, że szkoda byłoby się z tego nie korzystać. Pierwszym na to przykładem (co wcale nie oznacza, że po raz pierwszy) są chłopaki z Firmy. Do nowej płyty niezmiennie boskiego Romana nakręcono klip. W okolicach 14 sekundy pokazuje nam się zlepek liter, który wymyka się próbie komentaŻa.

Skoro przy klipach jesteśmy, nie możemy nie wspomnieć o video promującym nową płytę Rycha. Ten "teledysk" przebił nawet kino akcji w wykonaniu Eldo w "Nie pytaj o nią", a nie sądziłem, że komuś się to uda. Jak się okazuje - dla polskich raperów nie ma rzeczy niemożliwych. Bardziej profesjonalne klipy kręci już Waszka G (wg niektórych źródeł czyt. Waszka dżi). Nowy kawałek inowrocławianina wprawdzie nie promuje żadnego z legalnych wydawnictw, ale nie odstaje od w/w. Mistrzowski storytelling o roboczym tytule "Biedacy" możecie posłuchać pod tym adresem. Ludzie ludziska!

Jesteśmy po krótkim przelocie po YouTube. O beef'ach nie mam zamiaru pisać, bo też głupota nie wymaga reklamy. Dlatego pomijamy temat pojedynków Soulja Boya z Bow Wow'em, Masseya z Młodziakiem, a nawet Ricka Rossa z Fiftym.

Mnie niestety ogarnęła druga z najczęściej dopadających chorób (po leniu oczywiście) czyli brak środków. Pomijając już fakt, że są ferie i zbliżają się 2 koncerty, to nie znajdzie się także na absolutne minimum socjalne, czyli zestaw kebab + piwo. Mam nadzieję zmienić ten stan do czasu wydania nowych płyt Ortegi i UGK, bo na Duże Rzeczy przyjdzie nam jeszcze poczekać, co jest informacją pewną, bo u źródła. Aha no i może uda się znaleźć w szczęśliwej dwusetce posiadaczy płyty Mardi Gras, ale na to jakiejś wielkiej sraki nie mam.

Na koniec klasycznie - płyty na odsłuchu. Trochę g-funkowo bywało ostatnio.

Kurupt - Kuruption
Snoop Dogg - Doggystyle
Snoop Dogg - Tha Blue carpet Treatment
Dr. Dre - 2001
Dr. Dre - Chronic
2cztery7 - Spaleni innym słońcem
2cztery7 & Dj Morowy - West Side Warsaw Mixtape
Bleiz - Grill-Funk
Maxwell - Now
Talib Kweli & Hi-Tek - Reflection Eternal
Talib Kweli - The beautiful struggle
The Roots - Illadelph halflife
The Roots - Phrenology
J Dilla - Donuts
J Dilla - The Shining
Termanology - Political as usual
Termanology - If heaven was a mile away (A tribute to J Dilla)
The Foreign Exchange - Connected
Common - Be
Granite State - The breaking point
Bonny Larmes - Crazy Adventures of Bonny Larmes
Statik Selektah - Stick 2 the Script
Dj Wich - The Golden Touch
Rasmentalism - Dobra muzyka, ładne życie
Tede - Trzy ha
Trzeci Wymiar - Inni niż wszyscy
Jimson - Gorączka w parku igieł
Zeus - Co nie ma sobie równych
Hocus Pocus - 54 Places
Estelle - Shine
UGK - Underground Kingz

Numer na nocne rozważania: Talib Kweli & Hi-Tek - Eternalists

Do usłyszenia.

Rocznica śmierci J Dilli

2009-02-10T15:33:00.000+01:00

Na ekrany kin trafił niedawno film o życiu zmarłego rapera Notoriousa B.I.G., parę dni temu obchodziliśmy rocznicę śmierci Big Punishera, jednak konsekwentnie minimalizując liczbę postów na moim blogu nie mogę dziś ominąć wieści o trzecim roku od odejścia legendarnego J Dilli.
Wskutek licznych powikłań związanych z niewydolnością nerek pożegnaliśmy równo 3 lata temu urodzonego w Detroit producenta i rapera. Członka Slum Village, producenckiego Ummah, znanego z dokonań solowych (głównie Donuts i The Shining) oraz udziału w projektach, które dziś uznawane są największe klasyki - Beats, Rhymes & Life ATCQ, Like Water for Chocolate Commona, Stakes is High De la Soul czy Mama's Gun Eryki Badu.
Jego charakterystyczne brzmienie wciąż żyje w głośnikach fanów, którzy coraz bardziej doceniają dokonania Jay'a Dee oraz w bitmaszynach producentów na całym świecie, dla których James Yancey jest niedoścignionym wzorem i inspiracją.

Wiele było utworów poświęconych pamięci J Dilli, ja wybrałem do odsłuchania ten, który najczęściej gościł w moich playlistach.

The Roots - Can't stop this

Kanye pozazdrościł szyku... gejom

2009-02-09T11:57:00.000+01:00

Kanye West coraz bardziej traci w oczach fanów. Pierwszym i najważniejszym tego symptomem było wydanie płyty, która to delikatnie mówiąc nie została zbyt pozytywnie przyjęta w środowisku hip-hopowym. Okrasił to zdaniem, w którym powiedział, że chciał, by jego muzyka była popularna i tym samym tworzy coś w rodzaju pop-rapu. Obydwu tym gatunkom zdecydowanie dalej do siebie niż bliżej, dlatego też Kanye stracił sporą rzeszę fanów, co... z kolei go ucieszyło. Znów zaskoczył wszystkich zdaniem, że im mniej ma się sympatyków, tym większa swoboda i wolność przy tworzeniu. Raper chyba sam się trochę pogubił w tym, co mówi i robi, gdyż przecież sam oświadczył, że chce, by jego muzyka była popularna, a nieodłącznym tego elementem jest rosnąca popularność.
Dla tych, którzy pomimo tego wszystkiego sympatyzowali z Westem, sam zainteresowany przyszykował kolejną niespodziankę. Oświadczył on niedawno, że jest zafascynowany szykiem, który prezentują geje. Zachwycał się nad ich wyczuciem stylu, po czym zapowiedział wypuszczenie na rynek kolekcji gejowskiej odzieży dla tych, którzy też chcieliby się tak gustownie ubrać a są stuprocentowymi heteroseksualistami.
Trudno przewidzieć, czym zaskoczy nas jeszcze ceniony do niedawna raper, ale kierunek w którym zmierza, z hip-hopem nie ma już zbyt wiele wspólnego.

O.S.T.R. jednak zaskakuje!

2009-02-03T19:01:00.000+01:00

Mylił się ten, kto myślał, że Adam Ostrowski niczym nie jest już nas w stanie zaskoczyć. Wydaniu jubileuszowej, dziesiątej solowej płyty Ostrego nie towarzyszy znowu ogromny szum medialny, gdyż wiele osób jest zdania, że stał się on monotonny, powiela tematy i kolejne krążki są do siebie podobne. Do płyty pt. "O.c.b." dedykowanej Jego synowi wielu podchodzi już więc z umiarkowanym entuzjazmem. Jednakże jeszcze raz O.S.T.R. zaskakuje nas bardzo miło! Na płycie usłyszymy bowiem samego Evidence'a, najbardziej rozpoznawalnego członka legendarnej grupy Dilated Peoples z LA!

Mr. Slow Flow dogra swoją zwrotkę do numeru zatytułowanego "Real Game". Tym zagraniem Ostry znów podniósł poprzeczkę swojej twórczości. Premiera płyty zaplanowana jest na 27. lutego.

Erykah szczęśliwą mamą!

2009-02-03T16:14:00.000+01:00

Wokalistka, która obrosła już legendą w dziedzinie soulu, albo raczej neo-soulu, którego jest prekursorką urodziła właśnie swoje trzecie dziecko! Słuchając jej kojącej muzyki naprawdę trudno uwierzyć, że ta sama osoba może wieść, hm jakby to powiedzieć, dość rozwiązły tryb życia.
Pierwsze dziecko Badu przyszło na świat w 2000 roku, a jego ojcem był Andre 3000 z OutKast. Potem artystka związała się z Commonem, po czym urodziła kolejne dziecko, jednak jego ojcem był The D.O.C.. Szczęśliwym tatusiem narodzonego właśnie bobasa jest tym razem Jay Electronica.
Jak sama uważa, dobrze radzi sobie łącząc do tej pory role mamy i taty, jednak ile w tym prawdy nie dowiemy się prawdopodobnie nigdy. Mimo wszystko miejmy nadzieję, że koniec końców tej dość zabawnej historii będzie szczęśliwy dla wszystkich, a Eryce i Jay'owi życzymy pociechy z córeczki!

The Jonesz - Sneakers n heels - klip

2009-01-31T11:17:00.000+01:00

Wg obietnic 30 stycznia na stronie The Jonesz powinien pojawić się nowy klip. Co bardziej skrupulatni fani mogliby zarzucić muzykom niesłowność i niedotrzymanie terminów, bo teledysk ukazał się dopiero dziś. Jednak z uwzględnieniem strefy czasowej z Montrealu wszystko powinno się zgadzać i pasować :)

Obraz promujący drugi singiel płyty "Season One" powstał do kawałka "Sneakers n Heels". Jesse i patr00 obiecali mi w wywiadzie jeszcze minimum jeden klip (najprawdopodobniej będzie to "Lemonade"), a pewnego razu rozpędzili się i mówili nawet o dwóch :)

www.thejonesz.pl - klip Sneakers n' heels

nowy numer ŚCISZTO

2009-01-30T23:08:00.000+01:00

Pojawił się kolejny, lutowy numer internetowej gazety ŚCISZTO. Z pisemkiem tym obcuję od czasu jego aktywacji i muszę przyznać, że pomysł jego powstania spotkał się z moją aprobatą. W czasopiśmie tym najbardziej imponuje mi obiektywizm i nieomijanie szerokim łukiem niszowych gatunków muzycznych. Magazyn promuje także formacje nieznane, co jest kolejną zaletą. Teksty w nim pisane stoją na wysokim poziomie merytorycznym, przez co potrafią przyciągnąć nawet do pozornie nieciekawego artykułu o wykonawcy, którego do tej pory nie znaliśmy lub gatunku, za którym nie przepadamy. Wszystko to podane w bardzo przejrzysty sposób, bez jakichkolwiek opłat i wysiłku.

W lutowym numerze znajdziemy m.in. obszerny artykuł o Bobie Marleyu, wywiad z Czesławem Mozilem oraz parę naprawdę fachowych recenzji. Co miesiąc do wygrania także płyty. Wybaczyć nawet możemy ulokowanie promowanej formacji N.R.P.D. pomiędzy Hemp Gru i Kalibra 44. Idea naprawdę godna polecenia!

ŚCISZ TO

Bang Bang! Rzeźnik z Esende reklamuje grę

2009-01-29T17:08:00.000+01:00

W sieci pojawił się kawałek Tedego "Bang Bang! {Rzeźnik z Esende)". Produkcją zajął się sam Matheo. Nie pisałbym jednak o tym, gdyby nie fakt, że jest to numer promujący polską wersję gry Saints Row 2. Grę, która spotyka się z ciągłymi porównaniami do bardzo popularnej serii GTA firmy Rockstar, będzie można zakupić już od jutra, tj. 30 stycznia w sklepach. Przyznać trzeba, że promocja gry jest przeprowadzana z pompą. Nierzadko zdarza się, by raper (i to tak popularny) zabierał się za promowanie tego typu multimediów.

Przypominam także, że obszerną recenzję gry znajdziecie w 58 numerze Magazynu Hip-Hop, który jest jeszcze na półkach sklepów!

Tede - Bang Bang! (Rzeźnik z Esende)

I LOVE DISS GAME 3style battle

2009-01-29T12:52:00.000+01:00

31 stycznia w katowickim Mega Clubie odbędzie się trzecia edycja bitwy freestyle'owej I LOVE DISS GAME. Impreza z roku na rok przyciąga większą ilość widzów, stąd też po pierwszej bitwie w bytomskim klubie Regres, przeniesiono ją do innego bytomskiego klubu Platforma. Teraz organizatorzy liczą na jeszcze większą publiczność, więc trzecia edycja odbędzie się w katowickim Mega Clubie.

Choć do tej pory nie uchylono ani rąbka tajemnicy odnośnie listy uczestników, możemy chyba się spodziewać batalii na wysokim poziomie. W tamtym roku o pierwsze miejsce zaciekle walczyli Eskobar, Ymcyk i Pogo (WieszOCoChodzi). Ostatecznie laur zwycięzcy przypadł temu ostatniemu.

Warto zaznaczyć, że pomiędzy poszczególnymi bitwami nie czeka nas nudne oczekiwanie przy muzyce DJ'a, a ciekawe koncerty. Promować swój nadchodzący album "ZWWBSC" będzie duet z Piekar Śląskich - BCH (któremu bardzo kibicuję!), następnie na scenie pojawią się HST i Grubson. Dodatkowo dla pierwszych 500-set osób przygotowany jest singiel wspomnianego BCH pt. "Mój film". Wjazd na tą imprezę to 15 pln (zarówno przedsprzedaż, jak i dzień koncertu). Przyjdź i też pokaż, że kochasz tę grę! Zapraszają Golkonda Recordzz, HHBytom.pl oraz sam Walt DISSney.

ja też wybieram lekkość bytu - Blow

2009-01-27T23:18:00.001+01:00

Pierwszy projekt, który dostąpił tego niewątpliwego zaszczytu być promowanym jako pierwszy na moim blogu to Blow. Nazwa być może budząca ironiczny uśmiech na twarzach. Nie szukajcie w pamięci, powołany do życia został w bardzo nieodległej przeszłości. Tworzą go: Święty - producent, kojarzony głównie z projektu TWP (Tu Wolno Palić), wydanego tylko na winylu i współpracy z Mesem - oraz Flow, wokalistka i autorka tekstów, którą cechuje bardzo ciekawa barwa głosu, swoboda i jak sama mówi: niepowtarzalny styl, czyli flow właśnie.

Jeśli wierzyć ich obietnicom, możemy spodziewać się całego longplayu od Blow, na razie uraczyli nas singlem pt. Lekkośc bytu, którego posłuchać możecie tu:

Blow - lekkość bytu

Kawałek wprawił mnie w pozytywny nastrój już po pierwszym odsłuchu, głos wokalistki przykuł moją uwagę już po pierwszym wersie. Przyznacie, że porusza się ona po tym funkowym joincie Świętego bardzo swobodnie. Flow wydaje się być pewną swoich wokalnych umiejętności artystką. Udało mi się ją także namówić do rozmowy, którą już niedługo będziecie mogli przeczytać w Magazynie Hip-Hop, dla którego piszę. O szczegółach na pewno powiadomię. Do usłyszenia.

fot. Anna Szutkowska

Siemasz, nazywam się kombinator dynio.

2009-01-27T16:20:00.000+01:00

Witam, nazywam się Michał Thomeczek. Społeczność internetowa zna mnie jednak bardziej z ksywy, o której z dumą mogę powiedzieć, że używam jej ja i moi przyjaciele już od ponad 10 lat. Ksywa ta widnieje już w tytule. Gwoli nieścisłości - dyniowski to także ta sama osoba. Jako, że nowy rok zapoczątkowałem założeniem własnego MySpace'a, a także całkowicie nowego profilu w portalu last.fm, postanowiłem także mój własny photoblog używać do tego, do czego jest przeznaczony, czyli dodawania przede wszystkim ciekawych zdjęć, które kiedyś może zacznę pstrykać. Moje ciągotki do pisania o muzyce są jednak nazbyt odczuwalne, by mogły zostać odrzucone w kąt. Efektem tego jest powstanie tego o to bloga.

Tytuł kłóci się jednak z poprzednim akapitem. Znam siebie i trudno będzie mi zapewne ograniczyć się do pisania tylko i wyłącznie o muzyce. Dlatego pozostawiam sobie taką małą furtkę w tytule profilu.

Trudno będzie znaleźć tu serduszka, uśmieszki i inne wybryki internetu, ale zachęcam do traktowania wielu z przyszłych postów z przymrużeniem oka.

Przypominam także o subiektywnym charakterze dodawanych tu postów, recenzji opisów i pozostałych.

Dość trucia, życzę miłej lektury